Onlangs schreef Beatrice de Graaf een boeiend boekje: Crisis, 54 blz., dus in een middagje uit (van mijn moeder mochten wij overdag uitsluitend serieuze boek lezen en ’s avonds een lekker, leuk of spannend boek).
Ik heb het met aandacht gelezen en raad het een ieder aan. Het is onmogelijk om hier in het kort te vertellen wat de essentie is van het boek. Zij beschrijft de geschiedenis van “crisis”, of zoals zij het zo mooi zegt “hoe historiseer je crisis?”
Rampen, epidemieën, opstanden zijn van alle tijd, maar pas vanaf 1800 ging de nationale overheid zich er mee bemoeien. Hoe reageren overheden en de samenleving op grote rampen?
Beatrice de Graaf beschrijft hoe de overheid als nachtwaker in tijden van crisis, naar de overheid als verzorger van burgers in nood verschoof. Begin 2000 waren er een paar grote rampen (vuurwerkramp Enschede, Brand Volendam). Dit had grote gevolgen:
Rampenbestrijding en Crisisbeheersing moeten beter worden georganiseerd-
De Onderzoek Raad voor de Veiligheid werd in leven geroepen-
Anti- terrorismewetten werden aangenomen-
“Het bevorderen van een veiliger samenleving”, was een centrale doelstelling van de vier Kabinetten Balkenende.
Vanaf de jaren tachtig ontwikkelde zich een nieuw fenomeen, de burger ging de overheid als potentiële bron van onveiligheid beschouwen; de overheid werd in Corona tijd zelf als de crisisproducent beschouwd door de burger.
Beatrice de Graaf is somber over deze ontwikkeling en geeft een paar krachtige suggesties mee aan de Centrale Overheid en aan de Burgers om het samen op te lossen.
Naschrift: Ik wilde hier persé iets over schrijven, maar het is bijna te moeilijk. Nog even dit: het meervoud van crisis is crises, nooit geweten! En helemaal tot slot: Ik vind Beatrice de Graaf een machtig boeiende historicus.