Bijna een maand lang kon ik niets rond sturen. Er was iets mis met “de hosting”… wie weet wat dat is mag het zeggen!!
Ik verstuurde een paar weken geleden een mooi, grappig gedicht. Maar dat heeft dus niemand gekregen.
Hopelijk is de hosting nu gerepareerd. Ik ga dapper en met plezier verder.
Onzekerheid is een heerlijk onderwerp.
Mijn onzekerheid zit in het volgende:
Ik geef een feestje, ik schrijf een blog, ik houd een spreekbeurt, en nog meer van dat soort activiteiten. Ik bereid het donders goed voor, dan is het event daar en alles lijkt goed te gaan. Feestje is geweest, spreekbeurt gehouden, blog geschreven. Achteraf gebeurt het : oh, nee, de zoutjes waren te snel op, de soep was niet warm genoeg, we hadden toch een duurdere wijn moeten geven…..eindeloos nagejammer s’ nachts in mijn hoofd. Die blog had ik echt niet moeten versturen, ik had nog dat en dat kunnen vertellen, de verstuurde blog is niet leuk en helemaal niet interessant. Het kan ook mis gaan met een gewoon gesprek. Na afloop bedenk je dat je nog veel meer of minder had willen bespreken. Weer een slapeloze nacht.
En spreekbeurten zijn natuurlijk helemaal een ramp.
Het volgende voorbeeld:
Ooit , lang geleden, moest ik de polikliniek openen van een ziekenhuis in Velp. Heel erg officieel, grote zaal vol met héle belangrijke mensen en ik hielt de speech. Tot en met blz. 5 ging het goed, toen ik mijn blaadje om sloeg bleek dat blz. 6 en 7 ontbraken. “Oh” riep ik vertwijfeld uit “er ontbreekt een bladzijde” luid gelach in de zaal, mijn ambtenaar kwam aanhollen door het middenpad ( ik zie het nog voor me) en gaf mij de ontbrekende blaadjes en ik maakte de speech keurig af. Tot op de dag van vandaag zijn er nog steeds mensen die zich DAT moment herinneren. Niks over de inhoud, maar hoe vrolijk en ontspannen (mmm) ik dat had opgepakt. Ik had indruk gemaakt!
De moraal is dus: het is vaak niet zo erg als iets mis gaat, en de enige die weet dat iets mis ging ben jezelf. Je kan dat honderd keer tegen jezelf zeggen, maar het helpt niet zoveel.
Mijn onzekerheid is dus achteraf, maar je kan natuurlijk ook onzekerheid vooraf hebben. Ik las daar onlangs een boeiend artikel over in de New Yorker. Het ging over vrouwen die zeer onzeker zijn en geen baan durven accepteren omdat ze het toch niet goed zullen doen. Ze gaan niet naar sociale events, omdat ze niet weten wat ze aan moeten trekken. Ouders van slimme meisjes verwachten vaak veel van hun dochter en dat werkt vaak averechts. Deze vorm van onzekerheid is een enorm “probleem” in de USA, volgens dit artikel. Ik zocht met grote zorg naar de positie van mannen in dit verhaal, maar die kwamen niet voor. Zeer merkwaardig.
Over mannen en vrouwen kan ik nog vele blogs vol schrijven…
Bijna een maand lang kon ik niets rond sturen. Er was iets mis met “de hosting”… wie weet wat dat is mag het zeggen!!
Ik verstuurde een paar weken geleden een mooi, grappig gedicht. Maar dat heeft dus niemand gekregen.
Hopelijk is de hosting nu gerepareerd. Ik ga dapper en met plezier verder.
Onzekerheid is een heerlijk onderwerp.
Mijn onzekerheid zit in het volgende:
Ik geef een feestje, ik schrijf een blog, ik houd een spreekbeurt, en nog meer van dat soort activiteiten. Ik bereid het donders goed voor, dan is het event daar en alles lijkt goed te gaan. Feestje is geweest, spreekbeurt gehouden, blog geschreven. Achteraf gebeurt het : oh, nee, de zoutjes waren te snel op, de soep was niet warm genoeg, we hadden toch een duurdere wijn moeten geven…..eindeloos nagejammer s’ nachts in mijn hoofd. Die blog had ik echt niet moeten versturen, ik had nog dat en dat kunnen vertellen, de verstuurde blog is niet leuk en helemaal niet interessant. Het kan ook mis gaan met een gewoon gesprek. Na afloop bedenk je dat je nog veel meer of minder had willen bespreken. Weer een slapeloze nacht.
En spreekbeurten zijn natuurlijk helemaal een ramp.
Het volgende voorbeeld:
Ooit , lang geleden, moest ik de polikliniek openen van een ziekenhuis in Velp. Heel erg officieel, grote zaal vol met héle belangrijke mensen en ik hielt de speech. Tot en met blz. 5 ging het goed, toen ik mijn blaadje om sloeg bleek dat blz. 6 en 7 ontbraken. “Oh” riep ik vertwijfeld uit “er ontbreekt een bladzijde” luid gelach in de zaal, mijn ambtenaar kwam aanhollen door het middenpad ( ik zie het nog voor me) en gaf mij de ontbrekende blaadjes en ik maakte de speech keurig af. Tot op de dag van vandaag zijn er nog steeds mensen die zich DAT moment herinneren. Niks over de inhoud, maar hoe vrolijk en ontspannen (mmm) ik dat had opgepakt. Ik had indruk gemaakt!
De moraal is dus: het is vaak niet zo erg als iets mis gaat, en de enige die weet dat iets mis ging ben jezelf. Je kan dat honderd keer tegen jezelf zeggen, maar het helpt niet zoveel.
Mijn onzekerheid is dus achteraf, maar je kan natuurlijk ook onzekerheid vooraf hebben. Ik las daar onlangs een boeiend artikel over in de New Yorker. Het ging over vrouwen die zeer onzeker zijn en geen baan durven accepteren omdat ze het toch niet goed zullen doen. Ze gaan niet naar sociale events, omdat ze niet weten wat ze aan moeten trekken. Ouders van slimme meisjes verwachten vaak veel van hun dochter en dat werkt vaak averechts. Deze vorm van onzekerheid is een enorm “probleem” in de USA, volgens dit artikel. Ik zocht met grote zorg naar de positie van mannen in dit verhaal, maar die kwamen niet voor. Zeer merkwaardig.
Over mannen en vrouwen kan ik nog vele blogs vol schrijven…
de moraal van het verhaal is dat mensen graag lachen. En achteraf zeggen dat was een leuk(e) gesprek /voordracht
Ja Nicoline het zijn voorbeelden uit het leven gegrepen. Vaak bereiden wij ons te serieus voor en bij het eerstvolgende incidentje raken we in paniek. Gelukkig zijn er nog trouwe ambtenaren die op zo’n moment kunnen helpen. Overigens is jouw verhaal tweemaal geschreven.
Nicoline, jij bent voor mij de meest vastberaden figuur…..onzeker ? Nooit gemerkt, maar natuurlijk heb jij je “achteraf” onzekerheden!, Je hebt het gevoel uitstekend weer gegeven….ik herken mezelf en ik denk velen van je bloglezers. Xxxx