Als je ouder wordt is het belangrijk om je herinneringen te koesteren en zoveel mogelijk te delen. Dat delen heeft natuurlijk wel zijn beperkingen. Niet iedereen vindt het leuk om die herinneringen van je te horen. Deze kreet is niet onbekend: “ oud verhaal, kennen we ”
Wat een vervelend begin. Laat ik het nog een keer proberen: Ik ben 86 en betrap mijzelf erop dat ik het wel leuk vind om met sommige familieleden of vrienden oude herinneringen op te halen: Jan komt koffie drinken, “ weet je nog dat we op je scooter door Wassenaar reden en omvielen omdat jij veel te hard de hoek omging?” Nee, dat wist Jan niet meer. We stonden op en reden verder….
En nu wil ik een paar herinneringen aan mijn oudste broer ophalen. Ik had die herinneringen willen vertellen op de lunch die we hadden toen hij 90 werd, maar dat heb ik toen niet gedaan, dus dat ga ik nu inhalen. Hij was 5 jaar oud toen ik werd geboren en ik was 13 toen hij in Delft ging studeren. Alle vijf oorlogsjaren zat hij dus op school. Wij hadden in onze eetkamer leslokalen van het Lorentz Lyceum. In de pauze vermaakten de jongelui zich in ons tuintje. In de winter wilden de jongens scholletje triesten op ons piepkleine vijvertje. Scholletje triesten is een Brabantse uitdrukking: heel hard rennen over het ijs, dat eigenlijk te dun is en hopen dat je er niet doorheen zakt. Een keer durfden de stoere jongens het niet en vroegen aan mij of ik het wilde doen. Ik was toen een klein poppetje. Ik deed het en de jongens riepen ‘bravo’ ik vond dat natuurlijk prachtig. Hij is er later wel een keer door heen gezakt. Mijn grote broer was soms een vervelende plaaggeest . Een keer wilde ik in mijn bed stappen en toen lag hij eronder, schreeuwde en probeerde mijn enkel te pakken. Ik schrok mij wezenloos en weet het dus nog steeds. En, ik mocht nooit zijn piepkleine Dick Bos boekjes lezen. Later toen hij in Delft studeerde gaven mijn ouders een feest voor de studenten. Ik zat bovenaan de trap te kijken naar al die mooie mannen en prachtig aangeklede meisjes. Ik vond mijn broer de mooiste.
Het mooiste verhaal: Mijn broer vond in de klerenkast van mijn moeder een pistool. Het was ongeveer anderhalf jaar na de oorlog. Hij liep er mee naar het raam en dacht… geen idee wat hij dacht. Hij richtte het pistool op dat piepkleine vijvertje midden in de tuin en haalde de trekker over. Het pistool ging af en de kogel landde inderdaad in de vijver. Vlak naast de vijver stond de kinderwagen met mijn kleine broertje erin! Pff niet zo’n goede actie. Mijn broer vertelt dit verhaal iets anders. Herinneringen zijn nu eenmaal onbetrouwbaar. De grote vraag is natuurlijk: waarom had mijn vader een geladen pistool in de klerenkast liggen, anderhalf jaar na de oorlog? Wat had mijn broer te zoeken in die klerenkast van mijn moeder?
Sinds mijn twee zusjes zijn overleden, zijn mijn beide broertjes nog belangrijker voor mij .
Nicoline Interessante verhalen. Het is een natuurlijke ontwikkeling bij het ouder worden om terug te vallen op het verleden. Het verhaal van de verteller is vaak rooskleuriger dan de bewuste persoon in kwestie.
Nicoline, leuk om te lezen. Bij ons lag de geladen pistool tussen de bas snaren van de piano, en de kogels in een kast in het bij gebouw.
AARDIG OM DIT TE LEZEN.