Niemand hoeft dit te lezen, maar ik wil het zelf graag opschrijven en publiceren. ik weet eigenlijk niet waarom!
Mijn hele dierbare vriendin, Gertie Salomé is overleden. Een groepje van vier kleuters brachten de moeders bij elkaar, Mark, Liesbeth, Joost en Machteld. Elke dag samen wachten tot ze uit de kleuterschool school kwamen en daarna gingen ze altijd bij en met elkaar spelen.
Gertie bleef mijn vriendin, zij was een heel bijzonder mens, zoals op de annonce stond: zij leefde in relaties. ze was een bevlogen lid van de PVDA, ze heeft zelfs in de gemeenteraad van Geldermalsen gezeten. Een keertje zijn we, Marianne, Gertie en ik naar een PVDA weekendconferentie voor vrouwen geweest. Als actief VVD lid was ik natuurlijk een soort “spion”! Veel felle discussies werden daar gevoerd. Ik vond het interessant dat zij spraken over “de arbeiders”. Binnen de VVD spraken we altijd over de “werknemers”. Na tien uur ’s avonds werd er een kar naar binnen gereden met de drank erop ( socialisten dronken in die tijd eigenlijk niet!) de InterNationale en andere strijdliederen werden luidkeels gezongen. Het was geweldig. Gertie en ik waren het vaak zeer met elkaar eens, ook over politieke en bestuurlijke zaken, gelijke kansen voor een ieder. Bestuurders moeten meer op langere termijn durven denken. Ze wilde precies weten uit wat voor nest je kwam, hoe was je verhouding met je moeder. Toen haar huwelijk verdampte stonden Marianne en ik eindeloos bij haar in de keuken om haar te ondersteunen. Gertie en Marianne hadden beiden ook een reepje moestuin bij ons, en zaterdags werd er dus druk gespit en gezaaid. Wij kregen 1/3 van de opbrengst. Dus soms lag er opeens een struik boerenkool op de keukentafel. De vriendschap is blijven bestaan. In Gerties leven gebeurde heel veel, het ongeluk van haar dertien jarige Margo sloeg bij een ieder in als een bom, mijn kinderen waren er helemaal kapot van. Margo lag maanden in coma, Prachtig hoe zij uiteindelijk toch een eigen persoonlijkheid is geworden. En het huwelijk met Kees, de huisarts in het dorp, was natuurlijk ook een intiem item, wat ik ver voor het officieel werd mee maakte. Ik zie ons nog staan, we waren een bankje aan het verven in ons huis, toen Gertie zei, dat ze echt zo verliefd was! Jaap en ik gaven een groot feest voor Gertie en Kees toen het officieel bekend was. Emiel, de man van Marianne, was de grote gangmaker van het feest! Wij verhuisden, zij verhuisden, maar de vriendschap bleef. Ik vind het moeilijk om precies te omschrijven wat ik zo geweldig vond aan Gertie. Natuurlijk weten we allemaal dat ze eindeloos kon praten, soms moest je de hoorn van de telefoon even een eindje van je oor houden om op adem te komen. We vonden elkaar op velerlei vlak. Zoals ik al zei, ook wat betreft de democratie, de wereldproblemen. Altijd met een constructieve inslag. Niet mopperen, dat is zo makkelijk. Maar opvoeden en de relaties tussen kinderen en ouders waren vaak een onderwerp om te bespreken. Sinds onze intens dierbare echtgenoten waren overleden werden onze telefoon contacten nog intenser. Samen met haar schoondochter kwam ze de laatste jaren soms naar Den Haag, 8 maart hadden we afgesproken, maar dat ging niet meer. Het afscheid valt mij moeilijk, maar de herinneringen aan haar blijven.