Op een mooie zonnige zondagmiddag heb ik zin om een blogje te schrijven. Ik heb vandaag alles gedaan wat ik “moest” doen en nu mag ik gaan schrijven. Wat is het toch moeilijk om nog altijd het gevoel te hebben, dat je dingen MOET doen op je acht en tachtigste. En wat zijn dat dan voor dingetjes? Piano spelen, wat ik erg leuk vind, maar ik moet mij daartoe zetten. Een lange broek moet korter en ik moet even meten hoe veel korter. Een wandelingetje maken, wat ik verdomd vervelend vind, maar dat moet nu echt. Proberen om Wifi op de Televisie te krijgen, hetgeen niet gelukt is. En natuurlijk eerst de kranten uit lezen.
Nu dan een woordje over Artificiële Intelligentie. Ik weet er natuurlijk geen bal vanaf, maar ben wel erg geïnteresseerd. Ik probeer er veel over te lezen, naar gesprekken op de televisie te luisteren en filosofen aan te horen. En tja, ik weet niet wat ik ervan moet denken. Ik vind alles wat ik lees of hoor niet erg richtinggevend: waar gaan we nu naar toe. Ik gebruik Chat GPT en ik vind dat super leuk en handig: Waar kan ik volgende week met Amerikaanse vrienden naar toe? Dichtbij Den Haag en het gaat om drie hele oude mensen, die slecht lopen. Een overvloed aan suggesties, een enkele deugd niet, want die is voor lange tijd gesloten. Hoe deed ik dat “vroeger”? Waarschijnlijk belde ik met de VVV en dat was altijd een leuk gesprek met resultaat. Zij kon ook het museum of het poffertjesrestaurant in Delft voor je boeken. Dat brengt mij op de volgende vraag. Is het niet zo dat we door A1 een stukje van de samenleving missen ? Julia Steenwegen schreef onlangs in een artikel in Trouw: “Altijd stond ze daar. Bij de Ov-fietsen zodra ik de trein uitkwam. Een kort woord, een glimlach: hoe gaat het? Goed. Eén keer zag ze dat ik gehuild had. Daar zat ik mee. Nu is er iets nieuws: Automatisch fiets uitlenen, heel efficiënt, geen rij meer, maar ook geen meisje van de fietsen. Een samenleving die alleen nog maar efficiënt wil zijn verliest iets veel belangrijkers, vertrouwen, herkenbaarheid, nabijheid”.
Natuurlijk praat ik er ook over met kinderen en kleinkinderen en anderen en het valt mij op dat ze zich niet bezorgd tonen over de invloed van A1 op de Maatschappij. Oudere mensen zijn wel heel bezorgd. Mijn kleinkinderen gebruiken A1 heel veel , in hun studie en werk, zij verwachten er nog veel goeds van in de toekomst. Een lesgevend familielid zegt dat ook haar leerlingen veel A1 gebruiken. Ze kan het zien en als zij maar goede vragen stelt kan ze het wel hanteren. Motivatie en sollicitatiebrieven worden heel veel met behulp van Chat GPT geschreven.
Volgende keer verder, dan zal ik iets vertellen over een lang artikel in de New Yorker. Nog even dit. Ik geniet van jullie reacties op mijn blog. Het is echt zo leuk om die te ontvangen en te lezen! Veel dank.
Lieve Nicoline, ik deel je verbazing èn bezorgdheid. Wegen de voordelen op tegen de nadelen? Ook ik ben er nog niet uit maar bezorgdheid heeft de overhand. Gerelateerde zaken als voice copiing en foto manipulatie leveren veel verwarring en onzekerheid in de samenleving.
Ik ben er dus ook niet uit
Goedemorgen Nicoline,
Wat het ons gaat brengen is voor niemand duidelijk, maar er zijn zeker wat kanten die een donkere schaduw over kennis leggen; de manipulatie, het gemak waarmee het zich integreert en het feit dat men echt niet van onecht kan onderscheiden….. Maar de voordelen zijn ook immens.
IK denk dat we zoals met alles goed moeten blijven voelen (niet nadenken, want we kunnen het overzicht niet bevatten) maar echt voelen, zonder onze angsten te projecteren, waar onze grenzen liggen en wanneer die weer iets opgerekt mogen worden. Het hoeft niet allemaal in 1x overgenomen te worden.
Dank voor jouw inzichten en vooral het delen, want bespreekbaar maken is het belangrijkste.