Snikkend liep ik gisteren de winkel uit. Ons dierbare supermarktje om de hoek gaat voorgoed sluiten. Sinds wij in Den Haag wonen zijn wij daar vaste klant. Mijn lieve echtgenoot was dol op Annelies en Wendy, die de winkel runden. Hij deed elke week de boodschappen en kwam bepakt en bezakt weer thuis. Soms kocht hij teveel, soms vergat hij iets mee te nemen. In de kelder liggen nog 20 Lola afwasborstels en vele stukjes Palmolive Zeepjes liggen ook nog ergens in een la. In de Corona tijd bracht Annelies de boodschappen bij ons thuis en na Corona is zij dat blijven doen. Ze sjouwden alles naar binnen, bijvoorbeeld elke week 18 Heineken blikjes bier. Annelies is tegen de 70 een geweldig flink, kranig vrouwtje. Elke woensdag bracht ik mijn lijstje naar de winkel. Wendy belde mij dan soms: Ik heb geen salami vandaag, mag ik het morgen bezorgen? Mijn echtgenoot was niet alleen dol op Annelies en Wendy, ook Carla van de banketbakker en Sandra van de slager waren zijn grote vriendinnen en natuurlijk was Richard van de groenteboer zijn vriend.
Toen mijn lieve echtgenoot overleed stuurden Annelies en Wendy een enorme bos bloemen en kwamen hier thuis om mij te condoleren.
Wat is het verdrietig dat veel kleine winkeltjes verdwijnen. Wij zijn altijd zeer duidelijk geweest in onze winkel keuze. Grote supermarkten hebben wij zo veel mogelijk gemeden . Een enkele pizza of zalm in bladerdeeg kochten we bij AH. Maar verder lekker naar de groenteboer, de slager, de banketbakker, de kleine kruidenier. Toen ik burgemeester was in Heemstede mocht ik het nieuwe gebouw van Albert Heijn niet openen want de manager had mij daar nooit gesignaleerd. De wethouder mocht het doen. Ik vond dat een groot compliment. Hoe nu verder? Picknick, Jumbo, Crisp, Albert Heijn? Ik ga het bestuderen.
En ondertussen denk ik aan Annelies en Wendy die ik gewend waren elke dag heel veel klantjes om zich heen te zien en die nu elke dag een nieuwe invulling moeten vinden.
Nog even dit: deze tekst is ingesproken. Na een onfortuinlijke val kan ik niet goed tikken! Het is een beetje behelpen!
Nicoline, wat naar allemaal. Zelf ga ik, wegens een zenuwpijn in mijn benen, met de rollator naar de Spar op 100 meter afstand. Lekker dichtbij en de je leert de mensen kennen. Hopelijk heeft de onfortuinlijke val voor jou geen verdere nadelige gevolgen.
gr. André Mettes
heel herkenbaar verhaal, hoort helaas bij deze tijd !
ben erg van kleine persoonlijke keuze voor winkels, hou het ook vol.