Deze week sprak ik met de vriendin van mijn kleinzoon. Opeens bleek dat wij alle twee op dezelfde lagere school hadden gezeten in Eindhoven, met een tijdspanne van 60 jaar ertussen!! De nacht daarna ging er een luikje in mijn hersens open en beleefde ik opnieuw van alles uit die tijd. Heel toevallig kwam de volgende morgen een vriend van mijn overleden broer, Ton, bij mij koffie drinken. Ik vroeg hem of hij ook op de Reigerslaan school had gezeten, zijn antwoord was:
“Moeder gaat naar Fik
Wim gaat mee en zus ook
Kom uit je hok Fik
Hier is wat soep
Maar Fik wil geen soep
Fik is ziek
Doet je pootje dan zo zeer?”
Verbluffende reactie, hoe is het mogelijk dat je dat nog weet???
Het hoofd van onze school Meneer Evers was een zeer vooruitstrevende onderwijzer. Hij had een leesmethode bedacht , geen letters aan elkaar plakken, maar leren lezen vanuit woorden. Ik was deze teksten totaal vergeten , maar ik weet nog wel heel goed dat meneer Evers persoonlijk bij ons thuis kwam om mijn zieke zusje op deze manier te leren lezen.
Ik las op Internet dat hij echt bijzonder was in zijn tijd. Nu natuurlijk allemaal weer hopeloos ouderwets. Lagere school bestaat niet meer, het is al heel veel jaren de Basisschool.
Maar toch nog even over die ouderwetse tijd: Toen ik hoofd van de jongere kinderen afdeling van de Werkplaats Kindergemeenschap in Bilthoven was (leeftijd van 4 tot 8) vond ik het fantastisch om de zes jarigen te leren lezen. De ontdekking van die kinderen, een openbaring dat die lijntjes iets betekenen. Dat is prachtig.
Is het niet super grappig om te zien aan dit soort voorbeelden hoe onze hersens werken?
Er gebeurt iets en er gaat een luikje open (of niet!!) of je nu 6 jaar bent of 92 , altijd weer die luikjes die opengaan. (Natuurlijk heb ik geen flauw verstand over het werken van onze hersenen)