Ik ben net naar de brievenbus gelopen, dood vermoeiend. Tot voor kort was er een brievenbus vlakbij ons, maar die is weg gehaald. Naar de brievenbus met twee briefjes: Eén om te bedanken voor een mooi diner en één om iemand te feliciteren met z’n 90ste verjaardag. Wie doet dat nog? Zijn het alleen nog maar een handje vol oude mensen? Brieven roepen veel herinneringen op. Dus nu maar een keertje een terugblik Blog. Toen ik 15 was had ik een vriendje, Aap. Hij zat in Hoogezand op school, Hommes heette die school. Speciaal voor stoute jongetjes. Eens in de 8 weken mocht hij een weekend naar huis, naar Rotterdam en ik woonde in Eindhoven. Dus we zagen elkaar alleen maar op feestjes. Maar we schreven elkaar, ongeveer drie keer per week. En dus holde ik elke dag naar de brievenbus en zat dan op de trap vol verliefde gevoelens zijn (lange!) brieven te lezen, brieven vol schattige opmerkingen, en onbeduidende verhaaltjes. Zijn handschrift was niet fraai, ongelooflijk lelijke hanenpoten. Als de post ’s morgens geen brief bracht, wachtte ik vol spanning op de middagpost. Twee keer per dag werd de post bezorgd. Ja, ja dat waren nog eens tijden.
Eens in de week kwam met de middagpost de Libelle. Dan holde ik samen met mijn twee zusjes naar de brievenbus. Wie er het eerst was mocht dan als eerste “Lieve Lita” lezen. De postbode was een belangrijk man in ons leven.
(De dikke stapel brieven van Aap heb ik nog, die ga ik nog eens lezen als ik oud ben!).
Maar er was nog iets heel leuks in die tijd: Elke maand kwam er een Philips meneer in een bestelautootje voorrijden.(mijn vader werkte bij Philips). Hij, die meneer dus en niet mijn vader, bracht de nieuwste radiotoestellen, wij moesten die “keuren”. Ik was uiteraard niet verslaafd aan I-phones, maar wel aan mijn radiootje. Wij hadden allemaal een eigen radio op onze kamers. In die tijd zeer ongebruikelijk. Ook stonden de allereerste TV toestellen bij ons thuis en kwam de hele buurt kijken. Alle gordijnen dicht en echt gaan zitten voor de televisie.
Ik was omroepster, toen ik 11 jaar was, samen met de omroeper Fred Knol voor de Philips Experimentele Televisie (1948)!! Grappig, maar erg onbelangrijk.
Ik hoor nu regelmatig van vrienden die pas veel en veel later televisie mochten gaan kijken. Interessant.
