Hoe kom jij in vredesnaam in de crematiewereld terecht, is een vraag die mij vaak werd gesteld. Ik zal het even vertellen. Een van mijn mede Statenleden in Gelderland was via een oom terecht gekomen in het Hoofdbestuur van de AVVL*, de Arbeidersvereniging voor Lijkverbranding, een groot verzekeringsbedrijf met 2 miljoen leden. De AVVL verzorgde de Crematie voor haar leden in natura. Hij vroeg of dat ook niet iets voor mij was. Ik vond het wel een grappige vraag, en zei dus niet meteen nee. Twee heren kwamen in donkere pakken naar ons huis in Geldermalsen, ik zat in een zonnejurkje op de bank. Zij vertelden mij het verhaal over mijn betovergrootvader, die de eerste persoon was die in Nederland is gecremeerd. Over hem schreef ik eerder een blog. Ik hoorde dat verhaal toen voor het eerst! Zij vonden het geweldig dat een nazaat van deze heer Vaillant zou toetreden tot het Bestuur. En zo geschiedde.
Een paar maanden na mijn start in het Bestuur was er een Conferentie van de International Cremation Federation in Berlijn. Of ik mee wilde en of ik een lezing over Crematiewetgeving in Europa wilde houden. Ik wist er NIETS van, maar de medewerkers van het kantoor van de AVVL schreven een prachtig verhaal, ik hoefde alleen maar de tekst uit te spreken. Geen vragen aan het eind. Waarom werd het aan mij gevraagd?? Omdat ik een vrouw was?? Dat denk ik.
Op dat Congres werd er opeens in de wandelgangen gelobbyd met als resultaat een vraag aan mij: “Wil je Secretary General worden van de ICF”. Totaal onverwacht.
Ik was vanaf dat moment in 1980 tot 1997 zeer actief in de ICF wereld. Eerst als Secretary General en later als President. De ICF was van origine een idealistische organisatie, die wereld wijd Cremeren promootte , opgericht in 1937. 85 verenigingen en organisaties uit 15 landen waren betrokken bij de ICF. Drie grote Internationale hoogtepunten zal ik even noemen.
In 1964 ging een delegatie van de ICF naar de Paus en niet lang daarna besloot de Paus dat ook Katholieken gecremeerd mogen worden. Een enorme doorbraak in bijvoorbeeld Italië en Spanje.
In 1988 ben ik samen met de Secretary General naar New York gegaan, om de ICF officieel een NGO (non governmental organisation) van de VN te laten worden. Dat was eerst een enorme papieren weg en uiteindelijk een zeer gedetailleerde lange hoorzitting met 12 leden uit 12 landen, ik herinner mij een hele strenge Rus, die mij de oren van het lijf vroeg. Alles met tolken. De ICF is nu een officiële adviseur van de VN. Heel spannend.
Over tolken gesproken. Op onze General Councils en Conferences waren ook altijd tolken. Met een Japanner, een Canadees en een Spanjaard aan de vergadertafel heb je dat wel nodig. Het was fascinerend om zo’n vergadering voor te zitten met al die nationaliteiten: de Italiaan, een arts, wild gebarend, zeer idealistisch en een Fin, nuchter, zakelijk, en dat ging dan over zo’n belangrijk levensonderwerp.
Het derde wat wij in die tijd voor elkaar kregen was, dat de ICF niet meer uitsluitend een idealistische club was om Crematie te bevorderen. Het werd een grote organisatie waar ook alle bedrijven die in de crematiewereld actief waren lid van konden worden, dus ook ovenbouwers en eigenaren van crematoria. Het werd en is nog steeds een belangrijk ontmoetingspunt voor iedereen die bezig is in deze business.
Er is hier oneindig veel meer over te vertellen. Misschien een volgende keer. Misschien ga ik er een klein boekje over schrijven, het is eigenlijk te veel voor een blog.
Laat ik duidelijk zijn: Ik heb zelf nooit echt crematie gepromoot. Dat is zo persoonlijk, ik wil mij er niet mee bemoeien. Maar de kreet van de Engelsen vind ik altijd wel mooi :
Save the land for the living
Nicoline een boeiend verhaal
“Wat een bijzondere reis, van zonnejurkje op de bank naar Secretary General bij de VN! Je betovergrootvader zou trots zijn – wat een prachtig stukje (levens)geschiedenis.”
En bestaat ICF nog?
Wat ontzettend interessant, Nicoline.
Wel bijzonder . Als je niets van crematie weet zoveel hebt kunnen bereiken
Het is heel bijzonder, in hoeveel onderwerpen jij jouw energie hebt gestoken. In dit land wordt er van alles geprobeerd om een moor plekje voor de overledene te vinden. Zo is er o.a. een bos ergens in de Midwest, (ben vergeten waar!) waar je onder een grote boom , je as kunt leggen. In mijn gezin hebben wij de as van mijn dierbare John uitgestrooid op ons land hier in Connecticut. En als we die plek nog hebben, dan gaat mijn as daar ook naar toe. Terug naar de natuur, geen steen of zoiets. We hebben dat alleen met het naaste gezin gedaan., een dag na de kerk dienst, waar de kerk overvol was met mensen en met bloemen.