Ja, ik heb gezegd dat ik over het Higgs deeltje wilde schrijven. Ik weet niet hoe dat soort ideeën in mijn hoofd komen, maar als het er één keer in zit, wil het er niet meer uit voordat ik het heb opgeschreven. En, gek genoeg, als ik het dan heb opgeschreven, is het ook subiet weer weg uit mijn hoofd. IK las een lang artikel in de NRC (29 dec), dat is de aanleiding voor mijn hernieuwde belangstelling. Waar is het heelal van gemaakt? Al heel lang jagen fysici op donkere-materie deeltjes. Atomen, neutrino’s…
Peter Higgs voorspelde in 1964 dat er nog een nieuw deeltje in de materie om ons heen moet zijn. Dat deeltje is gevonden in 2012, en vernoemd naar Peter Higgs. Het werd gevonden in CERN , het Europees Centrum voor deeltjesonderzoek nabij Genève. CERN heeft een 20 kilometer lange ronde buis onder de grond, een cirkel, waar miljarden deeltjesbotsingen in plaats vinden, van materie die in de ruimte zit. Dat doen ze met een LHC versneller. Pas in 2018 is door natuurkundigen definitief vast gesteld, dat er inderdaad een nieuw deeltje in die LHC versneller is gevonden. Maar nu? Dat is een nieuwe lastige vraag. Volgens deeltjes fysicus, Ivo van Vulpen zijn ze nu een beetje op een dood spoor beland. Na de Higgs is er niks. Hij zegt:
“Alsof je op een onbewoond eiland zit, alles helemaal fantastisch, met een kokosnootje in je hand, tot er een roeibootje aanspoelt (Higgs deeltje!). Dan weet je, het komt ergens vandaan. Er moet, ver over het water, nog iets zijn. Hoe kunnen we daar komen? Is ons bootje groot genoeg?”
Ik vond dit wel een mooie vergelijking, die hopelijk iedereen begrijpt.
Wij waren in deze gigantische LHC versneller in 2014. Machtig interessant, zie hieronder mijn zelf gemaakte foto!
Nu houden mijn kennis en inzicht op. Ik beken dat ik er geen bal van begrijp, maar juist het niet begrijpen vind ik zo fascinerend.
