Het grootste probleem met het schrijven van mijn blog is dat ik zoveel onderwerpen verzin en niet kan kiezen over welk onderwerp ik het eerst zal schrijven. Dus dan maar over lanterfanteren, een bezigheid die beslist niet in mijn aard ligt!!
Toch is dit een serieus onderwerp. Wij zijn allen opgevoed op een redelijk calvinistische wijze. Misschien kan ik niet zeggen “we”, maar moet ik zeggen “mijn familie”. Niks doen werd niet gewaardeerd. Ook moe zijn was niet aan de orde: “Moe? dan ga je maar in je bed liggen” zei mijn vader. En, als we thee dronken bij mijn moeder moesten we altijd iets mee nemen om te doen, een handwerkje, boekje, of een tekening. Dus mijn hele leven ben ik altijd nuttig bezig geweest (wat klinkt dit ellendig!). Zelfs in de tuin werken vond ik niet echt nuttig, behalve als ik de rozen redde van het onkruid. En pianospelen was echt heel nuttig als ik Sinterklaas en Kerstliedjes kon spelen, zodat iedereen mee kon zingen. Helaas is me dat nooit heel goed gelukt.
Wanneer houdt dat vreselijke nuttigheidsgevoel op, vraag ik mij nu regelmatig af? Sinds een paar jaar vind ik het goed dat ik na de lunch een uurtje op de bank mag liggen en een beetje televisie mag kijken. Wel met de smoes, dat mijn rug dat nodig heeft. Veel mensen om mij heen kijken dan naar een film op Netflix. Ik kan dat ook, maar een goede film vinden….brrr onmogelijk. dat kan ik dus niet! Niet te griezelig, niet te zielig, geen slap-stick, niet te lang.
Nu heb ik er twee gevonden (niet zelf bedacht!) Zeer aan te bevelen: Remains of the Day, en The Lost Honour of Christopher Jefferies. Prachtig, een beetje traag, maar dat mag ook als je boven de 80 bent. Ik vind het nu ook goed om ’s middags een boek te lezen . Vroeger mocht ik dat alleen maar ’s avonds in bed.
Deze blog heeft geen slotconclusie, geen moralistisch einde..