Nog een keer excuses aan mijn jonge volgers. Misschien ben ik heel langzaam bezig om toch wat meer te schrijven over de iets, ietsje oudere mensen, (boven de 40 ofzo!!). Dat baart mij zorgen, want ik wil mij zo graag in alle mensen verdiepen. Als ik dat niet doe, leef ik ook in een bubbel, waar ik zo tegen ben ( zie een eerdere Blog!)
Sander van Walsum schreef op 7 oktober in de Volkskrant ” Het Sociaal en Cultureel Planbureau stelde vorige maand vast dat ouderen per saldo gelukkiger zijn dan dertigers en veertigers, die niet alleen gebukt gaan onder de stress van een leven met nieuwe verantwoordelijkheden, maar die er ook minder goed in slagen om tevredenheid te ontlenen aan succes. Ouderen zijn niet gelukkig ondanks het feit dat ze ouder zijn maar juist omdat zij ouder zijn. Zij verkeren in een staat van berusting waartegen jongeren nog in opstand komen”. En zegt filosoof Hans Korteweg over 60 plussers: “De aandrang om je gelijk te halen en scherpe opvattingen te ventileren neemt af met het vorderen der jaren. Je prijst jezelf gelukkig dat Sturm und Drang van eerdere levensfasen zijn uitgewoed. Om plaats te maken voor een mildheid en een beschouwelijkheid” Sander van Walsum voegt daar aan toe:
“Mildheid is een privilege van het ouder worden. Ouderen die blijven fulmineren en die hun gelijk blijven opeisen laten dit privilege onbenut. Ouderdom is de thuishaven na een druk leven”.
Nou zeg, dit heb ik nu allemaal mooi overgeschreven, woorden van een schrijver en een filosoof. Maar mijn eigen mening staat er niet bij. Ik had het eerlijk gezegd nooit zo bekeken en ik ben toch al ruim over de 60. Daarom vind ik het aardig om hier op te schrijven. Ik weet niet of ik het eens ben met dit verhaal!