Nu is de New Yorker weer eens aan de beurt.
In de NY van 17 sept. staat een verhaal over MIEREN. Hoe krijg je het verzonnen? Aanleiding is een onlangs verschenen boek geschreven door Lisa Margonelli, “Underbug: An obsessive Tale of Termites and Technology”. De NY schreef er een fascinerend verhaal over. De cyclus van mieren is ongelooflijk:
Op een mooie zomeravond gaat een kolonie uit vliegen. Velen van hen worden opgegeten en de paar die daarna de grond bereiken verliezen hun vleugels, mannetje en vrouwtje gaan bij elkaar zitten en worden dan begraven onder de grond. Daar blijven ze, samen in een donker holletje voor de rest van hun leven. Dat kan tientallen jaren duren!!! die paartjes leven langer dan welk insect ook. Ze paren en het vrouwtje legt miljoenen eitjes, ze is super dik en kan niet meer bewegen. Wat een toestand!
Maar er gebeurt veel meer. Over de hele wereld wordt onderzoek gedaan naar de wonderlijke wereld van de mieren:
Mieren hebben het vermogen plantenresten om te zetten in energie. Eindeloos onderzoek om uit te vinden welke genen van een mier dat doen en kunnen wij dat straks ook gebruiken om energie te maken? Tot nu toe zijn alle experimenten op dit terrein jammerlijk mislukt.
Andere vraag: Hoe kan het dat niet intelligente mieren (ze hebben geen geheugen en geen mogelijkheid om iets te leren) prachtige terpen maken, zonder centrale planning, geen ingenieurs, geen architecten, geen blue prints… onderzoekers hebben in 2014 een robot gemaakt die gebaseerd is dit op mieren gedrag, ook niet echt gelukt, want mieren nemen gezamenlijke besluiten en dat kan die robot niet.
Dit is een zeer gefragmenteerd, onvolledig en moeilijk verhaal geworden, lees het artikel of het boek! Ik vind het allemaal geweldig, behalve dan dat dikke vrouwtje onder de grond. Dan zijn wij toch beter af!Is het niet heerlijk dat mieren dingen kunnen die wij nog absoluut niet begrijpen.
Overigens, terzijde, ik kreeg een zeer aardige reactie van Mark!