Ik heb toegezegd dat ik mijn mening zou geven over Stef Blok, na de behandeling van “de affaire” in de Tweede Kamer. Dat is nu gisteren gebeurd, en ik moet mijn toezegging nakomen. Ik heb stukjes van het debat gekeken op de TV, maar ik kon niet goed tegen dat vreselijke gescheld en gezuig van de oppositie. De hele oppositie en Pechtold hielden niet op over: “wat denkt u nu echt? Als u uw woorden terug neemt, denkt u dat dan ook niet meer?” Kom op jongens, je gaat toch niet drie uur lang proberen het gedachtegoed van Blok te analyseren in de plenaire vergadering van de Tweede Kamer. Ze hadden er een hypnose psychiater bij moeten halen!
Het debat ging echt veel te weinig over wat wij nu vinden van de integratie van buitenlanders en hoe wij verder willen omgaan met de grote groep allochtonen. Of mag ik dat woord niet meer gebruiken?
Blok deed het uitstekend. Klaar. En ik vind dat een Minister van Buitenlandse Zaken zulke dingen mag denken, maar hij mag het echt niet zeggen. Hoe besloten de bijeenkomst ook moge zijn. Zo zit het bestuurlijke leven nu eenmaal in elkaar.
Opvallend was dat kennelijk niemand zich opwond over die misselijke truc van één der aanwezigen, notabene in een zijzaaltje, die de opnamen heeft gemaakt.
Grappig was dat eergisteren in de uitzending van “Een vandaag” drie diplomaten hun visie gaven over de uitspraken van Blok. Zij waren alle drie zo diplomatiek. Werkelijk fantastisch om te horen en te zien, hoe een echte diplomaat dat doet! En Blok zal nooit een diplomaat worden, maar hij is wel een kei van een Minister.