“Ik ben pessimist dankzij mijn verstand , maar optimist omdat ik dat zo wil” dat zei de marxistische filosoof Antonio Gramsci (1891-1937) Ik heb dit niet zelf bedacht, maar las het in een artikel in de NRC van afgelopen zaterdag: “Doemdenkers en optimisten kunnen van elkaar leren”, geschreven door Henk Smeijsters.
Ik zet mijzelf nadrukkelijk in de optimistenclub, maar ik had eigenlijk nooit bedacht waarom ik in die club zit, maar nu weet ik het: omdat ik dat zo wil!
Iemand in mijn naaste omgeving heeft enorm veel verstand en zit in de doemdenkers club. Het levert interessante discussies op. Vaak ( bijna altijd!) moet ik hem/haar gelijk geven, elke keer een forse een deuk in mijn optimistische blik.
NRC schaart Steven Pinker in de optimistenclub.
Ik wil heel graag zijn boek lezen, Enlightenment Now. Tot nu toe las ik alleen artikelen over dit boek, waaruit blijkt dat hij best bezorgd is over de toekomst van de wereld, maar hij denkt dat het oplosbaar is.
Ook bijzonder boeiend zijn de boeken van Yuval Noah Harari. (tjeetje , het kost wel moeite om die naam goed te spellen).
Hij is, volgens het artikel in de NRC een pessimist.
Zijn boeken heb ik wel gelezen, ik vind hem niet zo’n pessimist. Ik raad iedereen aan, om die boeken te lezen. Ik geef het ook vaak cadeau. Ik weet dat sommige mensen zeggen dat niet alles klopt, maar hij denkt zo origineel. Ik wil een voorbeeld geven, dat is heel lastig:
“Wat is het verschil tussen genezen en upgraden? Wanneer kunnen we een heel kunstmatig mens maken, als we nu al een kunstmatig been kunnen maken?”
Deze blog wordt veel te lang, ik word te enthousiast en dwaal een beetje af….