Zondag 7 februari. Veel herinneringen komen boven als je naar buiten kijkt en de sneeuw ziet vallen, of moet ik zeggen dwars voorbij gieren? Wij krijgen veel adviezen, allemaal eensluidend: binnen blijven, ga niet naar buiten….dat doen we dus maar braaf. Met een rollator of een stok is het ook niet makkelijk om door de sneeuw te banjeren, denk ik. Maar het is wel geweldig om naar buiten te kijken. Waar wij wonen komt er elke zondag van alles voorbij, nordic walkers, paardrijders, race fietsers, hele families op de fiets, vaak met helmen op. Als ze een helm op hebben zijn het bijna altijd Expats. In de zomer, als ik voor ons huis op mijn bankje buiten zit, kan je die verschillende talen goed horen. En in deze Corona tijd zijn er heel veel wandelaars, vaak met hun IPhone zoekend welke kant ze op moeten; aangezien wij op een vijfsprong wonen is dat soms knap lastig. Maar vandaag zie ik ook mensen die met een sleetje het bosweggetje ingaan. Een jong stel zag ik vanmiddag, zonder kinderen. Wat doen die nu met zo’n sleetje, dacht ik. Maar doordenkend veronderstel ik dat ze naar “het bergje” in het bos liepen om daar met levensgevaarlijke grote vaart af te denderen op hun sleetje. Ook jongens met snowboards onder hun arm verdwenen het bos in.
Maar goed, ik wilde het hebben over herinneringen: Kreeg zojuist onwijs leuke fotootjes, gemaakt in 1963, met de auto op het ijs!! Ja, dat was een heerlijke schaatswinter.
Ik heb aardige herinneringen aan mijn tijd in New Haven, Connecticut. Wij gingen vaak met een groepje zondags skiën, je tekende in op een lijst op de Universiteit (Yale) en dan gingen er oude grote Amerikaanse auto’s vol met jonge mensen 4 uur rijden, om 6 uur weg, om 10 uur op de ski’s, 4 uur klaar, om 8 uur weer in New Haven. Vriendinnetje Jytte kreeg van Dr Ilg, waar we bij in huis woonden, haar oude ski’s mee. Boven op de berg bond zij die onder en na 50 meter brak de ski in tweeën, ja die had 20 jaar op zolder gelegen en was een beetje uitgedroogd. Ze moest de hele berg af klauteren want een klerenhanger lift gaat nu eenmaal niet naar beneden(een hoogst oninteressant verhaal, maar het staat er nu eenmaal!)
En wat maakten we een prachtige tocht in Holten over het Elsenerveld met onze huisarts en vriend in zijn arrenslee, getrokken door paarden. Onwerkelijk mooi. Ik denk dat dat in 1970 was.
Dochter en schoondochter maakten een onwijs barre schaatstocht in 1996 van Enkhuizen naar Stavoren en weer terug….
Maar goed terug naar het heden, (vrijdag 12-02) Pfizer vaccin zit in mij. Organisatie GGD uitstekend, super snel en efficiënt. We zijn nog steeds veel binnen, want de ophopingen sneeuw maken de stoep moeilijk begaanbaar.
Niet getreurd, buiten schijnt de zon en is het wintersportachtig mooi. De vogeltjes krijgen eten in hun beschermkooitje.
Wellicht ten overvloede dochter D. vond het helemaal goed dat ik haar facebook verhaal opnam in mijn blog. Zij en ik krijgen veel reacties!