Ik wilde “iets” aan “iemand” vragen op “een” Ministerie (oh, dit klinkt heel vaag!) , maar wist niet meer hoe dat Ministerie heette. Dat is een beetje dom van mij.
Met name EZK, I&W, en LNV zijn lastig.
“Vroeger” wist ik alle namen van de ministeries met de bewindslieden erbij. Echt waar! Dat is nu dus ongeveer 35 jaar geleden. Ik moest in die tijd veel zaken doen met Ministers over de verdeling van taken tussen het rijk en provincie (Lid College Gedeputeerde Staten in Provincie Gelderland en voorzitter IPO welzijn).
Laat ik een voorbeeld noemen: Het Ministerie van Welzijn, Volksgezondheid en Cultuur, WVC. Met de bewindslieden van dat Ministerie had ik veel te maken, Brinkman en van der Reijden. Alle twee geweldige kerels. Ik kon heel goed met ze opschieten. Op een goed moment nodigde Brinkman mij uit om te lunchen in de Paardenburg in Ouderkerk aan de Amstel, toen een bekend restaurant. Mijn ambtenaren waarschuwden mij “raak niet onder de indruk van zijn mooie, indringende ogen!” Natuurlijk deed ik dat niet. Hij stelde die middag voor om het hele Sociaal Cultureel Werk, (en dat was toen veel!) van het rijk naar de provincies over te hevelen. Hetgeen snel daarna is geschied.
Nog ingrijpender waren in die dagen de plannen van de Staatssecretaris van Volksgezondheid. De planning van alle GGZ instellingen werd naar de provincies overgeheveld. Er waren in die tijd onnoemelijk veel grote, en kleine instellingen waar mensen met zware geestelijke handicaps werden verzorgd. Die instellingen moesten beter over het land worden verdeeld. Het Westen had veel te weinig instellingen en Gelderland en Limburg veel te veel. Dat was vroeger zo, de psychiatrische patiënten konden mooi leven, ver weg in de bossen.
Maar goed, terug naar die Ministers. Zij hadden het natuurlijk onwijs druk en waren nooit te spreken, tenzij je goed kon opschieten met hun secretaresses. Een hele bekende was Truus van Delft. De absolute baas op het Ministerie. Zij kon een vergadering binnen lopen op haar hele hoge hakken en tegen de Minister zeggen, afronden, volgende bespreking. Gelukkig, kon ik heel goed met Truus opschieten, en kreeg makkelijk belet bij de Minister. Maar die grote verantwoordelijkheid was wel moeilijk . Terug kijkend vraag ik mij wel af of ik alles wel goed heb gedaan.
Het was een hele spannende tijd.