Nog een keer een positief verhaal over de Nederlandse Spoorwegen, de NS.
Recent ben ik twee keer met de trein op reis geweest, daarvoor een aantal jaren niet. Beide keren overkwam mij iets bijzonders. De eerste keer had ik niet ingecheckt, en veel grappigs volgde… ( zie 21-2) en 10 maart ging ik weer op pad met de trein (dat kon toen nog!). Samen met mijn broer gingen we naar het Rijksarchief in Leeuwarden, Tresoar, zoals dat op z’n Fries heet, om afscheid te nemen van de archivaris die vele jaren verantwoordelijk was voor het familiearchief van Andringa de Kempenaer, dat in ons bezit is.
Bij aankomst met de trein in Leeuwarden goot het van de regen, dus regenhoedje op, een klein maar niet onbelangrijk detail!
We hadden een plezierig gesprek met de heer de Vries, de archivaris.Tijdens dat gesprek ontdekte ik dat ik een gehoorapparaat miste. mmm jammer, heel jammer!
’s Avonds thuis gekomen vulde ik toch maar een NS formulier in: gehoorapparaat verloren, waarschijnlijk op het Station Leeuwarden.
Twee dagen later: Goed bericht, we hebben uw gehoorapparaat gevonden. Is dat nu niet fantastisch!!! Ik word daar echt heel blij van. Ik wilde natuurlijk
onmiddellijk in de trein springen om het te halen, maar dat mocht toen niet meer. Dankzij inspanningen van het Rijksarchief is het nu weer in mijn oor.
Het zijn barre tijden. Wat zijn we allemaal blij dat wij Rutte hebben en geen Trump, Orban, of hoe heet die gozer uit Brazilië .
De gekke filmpjes vliegen ons om de oren. Ik zit er vaak schaterlachend naar te luisteren en te kijken. Ook de filmpjes met musicerende amateurs of super professionals zijn zeer mooi en grappig. Mijn enige “probleem” is dat ik niet weet naar wie ik ze moet doorsturen. Hebben ze hem ook al, of niet? Wij gaan vanmiddag voor het eerst op Zoom, om een borrel te drinken met jarige schoonzoon.
De hele situatie is echt niet om te lachen, helaas.
Gepost 31-3 om 12 uur.( ik schrijf dit erbij, omdat het soms heel land duurt voordat zo,n blog aankomt bij “volgers!” )