Het was helemaal niet mijn plan om over Finland en Oekraïne te schrijven, maar onderstaande tekst vond ik, heel toevallig, gisteren in de la van een bureau op een kamer boven. In die kamer staat een groot ijzeren stokoud bureau van mij met heel veel laden vol herinneringen. Ik was bezig mijn nieuwe strijkijzer uit te pakken en zocht een lapje, en zag toen mijn oude dagboek liggen, met daarin hele grappige papiertjes. Oude proefwerken, rapporten en ook de tekst van een spreekbeurt die ik had gehouden toen ik 14 jaar was. Het ging over Finland. Aanleiding om het over Finland te hebben waren de aankomende Olympische Spelen in Helsinki in 1952. Mijn oog viel echt heel toevallig op onderstaand stukje:
Ik vond dit verassend en interessant, hoe verzint zo’n wurm van 14 dit? Geschreven dus in 1952! Waar heb ik die informatie gevonden? Wikipedia bestond nog niet.
En dan net nu zoiets vinden, nu we zo intens betrokken zijn bij het drama in de Oekraïne. Ik ben er, zoals iedereen, erg mee bezig; telkens weer komt de zeer onrealistische vraag bij mij op: waarom zijn er eigenlijk grenzen in de wereld? Met zo’n vraag schiet je niet op. We volgen alles nauwlettend en hopen maar op een spoedige wapenstilstand. Zou het dan net zo gaan als in Finland? Nu een stukje afstaan en dan later weer opnieuw aanvallen voor een volgend stukje?
Ik wil best een Oekraïense familie in huis nemen, maar niet iedereen in dit huis denkt daar zo over.
Lieve Nicoline,
Dank voor je nieuwe blog. Ik heb een Finse schoondochter en weet daardoor van het probleem met de Russen en dat daarom zij geen lid van de Nato zijn. Wat bijzonder dat je hierover in der tijd geschreven hebt. Hopelijk komt er binnenkort een wapenstilstand in Oekraïne. Het is te erg wat daar gebeurd.
Al die vrouwen, ouderen en kinderen, die gevlucht zijn en niet weten of zij ooit hun mannen nog terug zien en al die verwoestingen daar.