Oh, wat wil ik graag rustig zitten en een blog schrijven, maar de onrust giert om mij heen. Waarom?
Ik MOET zoveel doen. Het is toch te gek voor woorden dat je 84 bent en dan nog zoveel MOET.
Dus een gehaast blogje:
Gisteren is onze auto gestolen. Ja, echt waar. Hij stond voor de deur, op straat met twee wielen een beetje op de stoep, zoals hij en zijn voorgangers daar al 21 jaar staan en zaterdagmorgen kwam een nichtje even iets halen. We lieten haar uit en haar auto stond op de plaats van de Prius: Hè, waar is de Prius? Gewoon weg. Een rare gewaarwording. Hebben we hem uitgeleend? Nee, alle sleutels liggen binnen. Politie bellen, is hij weggesleept? Dat kijken zij na, nee dat was niet zo. Dus dan: De afdeling criminele ontvreemding voertuigen. Een keurige mevrouw stond mij te woord en 20 minuten later was de aangifte compleet en stond ons voertuig nationaal en internationaal gesignaleerd. Zelden komt een gestolen auto terug bij de eigenaar.
Nu bezig een enorm formulier voor de verzekering in te vullen:
“heeft u zilveren velgen” en nog 20 onzinnige vragen
Wat is de kilometerstand, ja, die teller zit in de auto, weet ik veel!!!
En dan nog zo iets leuks: Ik heb een invalidenparkeerkaart, oh, fout, tegenwoordig heet dat een “gehandicaptenkaart” Jammer dat die kaart in de auto ligt. Het lastige is, dat ik met een gehandicaptenkaart niet hoef te betalen als ik ga parkeren en dus totaal geen ervaring heb met parkeermeters. Dus, dat moet ik morgen gaan leren als ik misschien met de oude Saab ( onze tweede auto!) op pad wil.
Het zijn maar aardse goederen, bedenk ik dan .
In mijn makkelijke moestuinbak zijn nu de eerste blaadjes van de Oost Indische Kers zichtbaar. Ik had die al twee keer gezaaid, zonder succes, maar nu krijgen we dus misschien wel oranje bloemetjes over een tijdje. Daar wordt ik heel blij van.
Oooo nee, ongeacht de leeftijd is het een verschrikking als mensen aan je spullen zitten. Ik hoop dat de auto snel gevonden wordt. Sterkte!