Naast mij ligt een folder over het nieuwe donorregister.
IK heb al heel lang geleden een papier getekend dat ik donor wil zijn, maar kennelijk moet je dat nu op nieuwe doen, anders krijg je volgend jaar wel drie brieven om te vragen of je het hebt ingevuld. Ik vind die folder buitengewoon helder, goed geschreven. Heel knap om over zo’n moeilijk onderwerp een goede folder te maken.
Oké , ik heb het ingevuld en opgestuurd. Klaar, zou je zeggen, MAAR ik ben er toch nog een beetje mee bezig.
Ik blijf zitten met een paar vragen:
1. Je leest in krantenartikelen over deze nieuwe donor wet vrij precies hoeveel mensen er onnodig zijn overleden, omdat er geen donor orgaan voor ze was. 140 in een jaar, las ik laatst.
Wat mij nu zo intrigeert is de vraag: hoeveel mensen zijn blijven leven dankzij een donor? Dat heb ik nog nooit ergens gelezen. dat wil ik toch graag weten.
2. Een heel andere vraag is: wat gebeurt er precies als je aan het overlijden bent? Ik hoorde laatst op de radio een lang interview (ik zat in de auto!) met twee nabestaanden die niet blij waren met het overlijden van een dierbare die donor was. Vlak voor het definitieve moment werd de echtgenoot in een ambulance naar het ziekenhuis vervoerd. Zijn echtgenote kon na een tijdje in het ziekenhuis de overledene vaarwel zeggen. Het andere geval was eigenlijk precies hetzelfde. Dus rustig bij een stervende zitten is vaak niet mogelijk. Dat doet toch echt mijn wenkbrauwen fronsen. Lijkt mij voor onze kinderen niet zo prettig.
3 een logische vraag is ook: wat moeten ze met een lijf van zo’n oud mens? Zou het niet logisch zijn dat je boven de 80 niet meer in aanmerking komt om donor te zijn? Ik heb begrepen dat ze nog wel je huid kunnen gebruiken. Huh, die oude rimpelhuid?? Ik wens die niemand toe.
Dus, ik blijf nog maar een beetje leven!!