Gisteren las ik in de NRC een column van Clarice Gargard. Zij schreef over “woede”. Zij vindt dat woede een belangrijke uiting is. Haat is vernietigen en woede kan transformeren, stelt zij. Als voorbeeld noemt zij de # Me Too beweging.
Zij zegt dat het belangrijk is om je woede te uiten en niet te verbergen onder een gepolijste glimlach. Eerlijk gezegd maakte die column mij woedend. Alles draait in haar verhaal om gemarginaliseerde groepen die woedend moeten zijn. Dat is naar mijn mening NIET de oplossing. Als we zo doorgaan zijn er alleen maar gemarginaliseerde groepen, die woedend zijn. Ik ben ook zo’n groep , want ik heb een gepolijste glimlach!!
Wat moet je doen met die woede? Het maakt je absoluut ongelukkig en je lost er niets mee op. Vindt mevrouw Gargard het nu een prettig gevoel dat ik woedend op haar ben? Wat wil zij met deze column bereiken? Dat er meer mensen hun woede uiten en dan steeds meer andere mensen daar woedend over worden?
Ik vind het wel super heerlijk om dit even op te schrijven en nu kijk ik naar buiten en zie onze prachtige tuin. Over en uit.