Weer zo’n onwijs mooi verhaal in de New Yorker (NY), over een heel groot gebouw waar mensen wonen die vergeetachtig zijn. Het gebouw heet Chagrin Valley, en ligt in Chagrin Falls, Cleveland , Ohio. Met een beetje zoeken kan je het vinden op Internet. Het gebouw is een soort toneel met enorme decors: “straatjes en huizen” die niet echt zijn. Als je de deur binnen gaat, sta je in je kamer of in je suite.’s Avonds gaan de straatlantaarns aan. Het hele “dorpje” is een kopie van een dorpje zoals dat in die buurt 80 jaar geleden bestond, meestal hebben de huizen een porch, daarom zien de gangen er ook echt uit als straten. Het zijn dus allemaal decors. In het gebouw wonen mensen die heel erg vergeetachtig zijn, of iets minder. Die minder vergeetachtig zijn willen soms wel weg, maar dat kan dan niet, het dorpje heeft geen uitgangen. Soms gaan de bewoners uit, maar meestal zijn ze zeer tevreden in hun namaakdorpje. Ze gaan gezellig op een bankje zitten bij een namaak bushalte en wachten op den bus die niet komt, dat is niet zo erg, want ze zijn al snel vergeten waarop ze wachten.
Er is heel veel te vertellen over de manier waarop de verpleging en verzorging omgaan met de mensen in dit dorp, maar daar vertel ik een volgende keer over.Toen ik het verhaal in de NY verder las, werd ik verrast, een nieuwe alinea begint met: “een paar mijl ten zuid oosten van Amsterdam in een klein dorpje Weesp ligt “De Hogeweck”. Nou, is dat niet bijzonder? Een uitgebreid verhaal over dit Nederlandse Verpleeghuis, opgericht in 2008. “far more eleborate than Chagrin Valley” schrijft de NY.
Een terrein, drie en een halve acre groot (help, ik kan dat niet vertalen naar m2), het ziet er uit als een modern buurtje in een Nederlandse stad. Een grote brede straat met winkeltjes, een bruine kroeg , fysio therapie centrum, en zelfs een theater, waar ook bezoekers van buiten komen. En dan verspreidt over het complex, groepjes huizen met verschillende “life styles” je hebt een Stadse buurt, een Gooise buurt, een Indische buurt, een Christelijke buurt. In de Gooise buurt, (een zeer welvarend stukje Nederland, schrijft de NY) wordt klassieke muziek gespeeld, daar wordt wijn geschonken, zijn de tafels met mooi linnengoed gedekt In het “huiselijke” buurtje is de sfeer veel informeler , pop muziek en bier . Oh hemeltje, daar hoor ik dus thuis. Het is echt zo grappig om te lezen, alhoewel het natuurlijk helemaal NIET grappig is. Het leidend principe in dit huis is dat mensen met dementie het gelukkigst zijn in een omgeving zoals ze die thuis gewend waren. Daar is alles op gericht. DAt weten we wel, maar dat je dat zo ver door kan voeren is volgens mij uniek.
Dit artikel is geschreven door Larissa MacFarquhar.