Hier in het westen van het land is de sneeuw niet indrukwekkend, maar in het Oosten des Lands is het kennelijk mooi met veel sneeuw. Ik las in de krant dat eergisteren Code Geel is afgegeven, dus ho, ho oppassen!! Er valt misschien wel 5 centimeter sneeuw. Ik kan mij voorstellen dat de inwoners van Oostenrijk dijenkletsend achterover vallen van het lachen.
Ik dacht terug aan die keer in New York. In 1960, ja heel lang geleden. Ik woonde in New Haven en ging de weekends heel vaak naar New York en logeerde dan bij de familie Donovan, gezellig appartement op Beekman Place. Heerlijk, ik had zeer veel dates en was continue op pad. Maar toen ging het sneeuwen. Gauw terug naar het appartement en … geen sprake van een terug reis naar New Haven. Het waren twee heel bijzondere dagen. Totaal verlamd New York. Hele kleine smalle voetgangerspaadjes werden gemaakt, sneeuw aan beide kanten veel hoger dan ik was. Daar liep je dan doorheen, dwars over alle Avenues. Geen auto’s, helemaal niks. En het was zo stil. In New Haven waren alle scholen dicht en ik werd dus niet erg gemist. Na twee dagen zwoegend met mijn koffertje naar Grand Central Station. Gek eigenlijk, je had in die tijd nog geen rolkoffertje en ook geen rugzakjes.
Ik wilde nu op Internet informatie opzoeken over die gigantische sneeuwoverlast in 1960, maar snik, snik, kon NIETS vinden. Ook niet op You-Tube. Andere sneeuwstormen (bijv. in 1888) werden wel vermeld. Toch weet ik zeker dat de sneeuwstormen in New York in 1960 héél erg waren.
Er was nog zo’n bijzonder moment in New York toen ik daar was: Dat was een giga elektriciteitsstoring. Ook die heb ik niet terug kunnen vinden. In 1960 of 1961?? Ik heb echt heel lang gezocht, research gedaan heet dat officieel, maar zonder resultaat. Ik beschrijf het moment dat de storing begon: Ik liep op Lexington Avenue op weg naar de familie Donovan. Er gebeurde de meest bizarre dingen om mij heen: uit de Subway stroomden mensen naar boven, echt een enorme mensenwolk, en uit een kapperszaak liepen allemaal mensen de straat op met grote rollers in hun natte haar (ja, dat had je toen, je zat met rollers in je haar onder een elektrische droogkap), en het derde wat opzienbarend was, geen verkeerslichten, dus totale chaos op de weg, en het vierde wat zeer opzienbarend was: ik moest naar de 16e verdieping LOPEN! Boven aangekomen, geen airco en lauwe cola.
Ach, dat waren mooie tijden.
One Comment
Comments are closed.
Wat een mooi verhaal van jou daar in NY in de sneeuw! ik geniet van je verhalen, ga zo door! marijke