Minister Grapperhaus van Justitie is twee weken geleden getrouwd. Er verscheen daags daarna in alle kranten en op elke televisiezender een foto van het Bruidspaar met de bruiloftsgasten na de voltrekking van het huwelijk op het bordes van het Stadhuis. Daarop was duidelijk te zien dat de groep in overtreding was. In Nederland moet je, in verband met het super besmettelijke Corona virus, anderhalve meter afstand houden van een andere persoon. Zeer, zeer pijnlijk voor een ieder die dit zou overkomen, maar nog veel erger voor een Minister van Justitie, die heel streng toezicht moet houden op het naleven van deze regel. “Alleen dan kunnen we het virus de baas worden”, is de Mantra van dit Kabinet. De woede in Nederland na het publicatie van die foto bereikte ongekende hoogte. Alle praatprogramma’s wijdden er avond lange discussie’s aan en krantenkoppen waren groot en venijnig. Dat de Minister weg moest leek een kwestie van dagen.
Nu is de woede geluwd en een opiniemaker zei in een talkshow afgelopen week: “het boek over Grapperhaus doen we nu dicht. Het is klaar”
Ik ben het daar 100% mee eens en toch ga ik er iets over schrijven. Meteen nadat ik de foto van het huwelijk had gezien zei ik tegen een ieder die het horen wilde ( en dat waren er niet zoveel) “welke idioot geeft deze foto’s aan de pers? Het is toch een besloten clubje, daar. Het moet een van de gasten zijn geweest”. Later bleek het dus geen gast, maar paparazzi fotograaf Ferry de Kok te zijn, die in de bosjes lag . “Ja”, zegt hij “ik had niet verwacht dat het zoveel teweeg zou brengen” Aan mijn hoela, heeft die man dan geen verstand? Ik vind het een misselijke streek. Natuurlijk was de Tweede Kamer boos. Dat is logisch en ook terecht. Uiteindelijk was het oordeel van de Kamer mild.
In mijn ogen om twee redenen:
Wij allemaal, ook de Kamerleden, weten maar al te goed, dat er vele momenten zijn, waarop we het ook niet goed doen, en de regel overtreden.
Maar bovendien had de Kamer er ook zwaar de pest in, dat dit hele verhaal door zo’n Paparazzi aan het licht kwam. Het zou elk Kamerlid ook kunnen overkomen. Genoeg hierover. Ik wil nog wel even melden dat ik zeer onlangs een groot interview met Grapperhaus las in Trouw. Dat was buitengewoon sympathiek. Heel dierbaar hoe hij vertelde dat zijn vrouw was overleden en dat hij eigenlijk vrij snel daarna deze nieuwe vrouw had ontmoet. Hij voelde zich daar bijna schuldig over. Ik sluit het boek en bovenstaande mening van mij zal zeker niet uniek zijn. (tja, jammer)
Ik voeg hier nog iets anders aan toe: Ik las dat Ronald van Raak, SP Kamerlid, zich niet meer kandidaat stelt voor een nieuwe termijn in de Tweede Kamer.Ik ken hem redelijk goed uit de tijd dat wij gelijktijdig lid waren van de Eerste Kamer en we veel met elkaar te maken hadden. We behandelden dezelfde wetten. Hij was toen al een goed Kamerlid, plezierig om mee samen te werken, ik denk dat hij toen 33 jaar was, jong voor een Eerste Kamerlid.
Een van de redenen om op te houden met het Kamer werk is, ik citeer: “De mediademocratie vraagt om een ander soort politicus, voor wie de media geen middel meer zijn, maar een doel op zich lijken te worden.” Hij zegt dat vroeger de media verslag deden van de discussie’s in de Kamer en dat nu de Kamerleden reageren op wat er in de media wordt gezegd of geschreven. Ik vind dat helaas een zeer juiste constatering. Ook het hele Grapperhaus verhaal kan je in deze context bekijken.
* ik beschrijf zo uitvoerig het hele verhaal over onze Minister van Justitie, Grapperhaus, omdat ook Engelse vrienden dit lezen (ze laten het door Google vertalen)