Mijn bureau is boven, ik zit hier in een heerlijke kamer met uitzicht op bomen en huizen en vandaag een hele grijze lucht. Kom op zomer, waar blijf je? Hier staat mijn bureau en ligt mijn computer, en hier schrijf ik mijn blogs, maar er is nog veel meer te doen achter mijn bureau.
Vorige week: een condoleance brief schrijven (bijna elke week ligt er zo’n rouw annonce op me te wachten). Voor mij is dat, zoals voor iedereen, steeds een heel zorgvuldig werkje. Als het een korte condoleance brief is schrijf ik hem met de hand. Maar soms wil je veel over iemand vertellen en dan tik ik de brief en print hem af op mijn blauwe postpaper en schrijf er onder, dat ik helaas niet meer zo netjes schrijf en dus de brief tik!
En twee mooie kaartjes met bloemetjes stuurde ik deze week naar twee vriendinnen, die beiden vrij plotseling zijn opgenomen in hele vriendelijke huizen, waar ze helemaal verzorgd worden. Beiden zijn zo in de war dat ze het thuis niet meer redden. Oh, wat is dit toch verdrietig. Ook kregen we deze week twee bedankjes voor mijn condoleance briefjes, beiden waren met de hand geschreven. Ja, zo zijn wij opgevoed. Trouwens dit geldt (of moet ik zeggen gold?) voor alle bedankbrieven, feesten, huwelijk, baby’s en nog veel meer. Maar in die categorieën heb ik niet zoveel meer te zoeken!
Wel grappig om even te vertellen hoe het vroeger ging toen ik een jaar of 18 was. Wij hadden toen heel veel feesten, eigenlijk elk weekend. Je kreeg dan weken van te voren een gedrukte kaart op mooi geschept papier en daar moest je schriftelijk op antwoorden. Ik ken de tekst die we daarvoor moesten gebruiken nog uit mijn hoofd. Het bal, of Avondfeest kwam, was geweldig en binnen 14 dagen na het feest een geschreven briefje om te bedanken. Zo was het en niet anders. Het lastige was, dat je je dus weken van te voren vast legde op dat ene feest, het idee, dat er misschien iets leukers zo komen was niet aan de orde, de eerste uitnodiging nam je aan en daar kon je niet meer vanaf.
Volgens mij is het nu wel iets anders. Het liefst zeggen onze kleinkinderen pas de avond tevoren of ze een dagje bij je komen. Stel dat er iets leukers langs zo komen!!! Natuurlijk begrijpen grootouders dat heel goed, pfff.
Maar goed terug naar de condoleance brieven:
Ik vind eerlijk gezegd dat dit hand geschreven gedoe echt uit de tijd is. Fantastisch als je zo’n brief krijgt, maar zeer goed te begrijpen als dat niet lukt. Een condoleance brief mag best getikt worden. Een brief met een postzegel sturen vind ik wel mooi.
En condoleren op de E-mail of WhatsApp??? Dat weet ik niet???? Moeten de weduwes, weduwnaars, ouders of kinderen daar ook voor gaan bedanken?
Mijn gevoel zegt dat het aardig is om ook die berichten van medeleven te beantwoorden.
Ik raadpleegde Beatrijs Ritsema. Zij is een moderne etiquette expert, zij beantwoordt elke week in Trouw, etiquette vragen van lezers. Ik lees dat altijd heel precies en ben het heel vaak helemaal niet met haar eens. Maar goed, zij zegt dat je heel goed kan condoleren per E-mail of WhatsApp. Ik moet dus niet te “ouderwets” doen! Met deze verzuchting stop ik nu maar.