Sport

De titel is wel sport, maar eerst toch even een opmerking over al het gedoe rondom “grensoverschrijdend gedrag” Het kost mij al moeite om deze woorden op te schrijven, laat staan dat ik er een verhandeling over zou willen houden, maar toch even deze vraag: Zijn we nu allemaal veel preutser geworden, of worden alle mannen wilder? Ik snap het niet meer zo goed. Er is geen programma op radio of televisie die niet dagelijks uitgebreid over dit item uitweidt. Ik word er, op z’n zachts gezegd, niet vrolijk van.

Nee, dan kijk ik maar met veel plezier naar de Olympische spelen. En ik genoot van de openingsspeech van Thomas Bach, voorzitter van het Internationaal Olympisch Comité. Drie zinnen troffen mij in het bijzonder:  

“In onze fragiele wereld, waar verdeeldheid, conflict en wantrouwen toenemen, laten we de wereld zien: ja, het is mogelijk om felle rivalen te zijn en tegelijkertijd vreedzaam en respectvol samen te leven. 

Dit is de missie van de Olympische Spelen: ons samenbrengen in een vreedzame competitie. Altijd bruggen bouwen, nooit muren bouwen. De mensheid verenigen in al onze diversiteit.

In deze Olympische geest van vrede doe ik een beroep op alle politieke autoriteiten over de hele wereld: Geef Vrede een kans.”

Geweldig mooie speech! Ik realiseer mij dat de zinnen  een beetje uit hun verband zijn gerukt, maar de essentie is wel te begrijpen, hoop ik. Ik vind sommige sporten onwijs leuk, bijvoorbeeld kunstschaatsen, curling. Short track heeft ook wel wat en dat gedoe met skiën en schieten vind ik heel grappig, maar ik ben niet erg onder de indruk van dat eindeloze geschaats op de Nederlandse TV. Natuurlijk sta ik wel met iedereen te juichen als een Nederlander wint.