Ik had mijzelf voorgenomen om iets te schrijven over de woorden Woke en Inclusief. Twee woorden die ik vaak tegenkom in de krant. Ik onderzocht die woorden en werd er “depri” en verward van. Waarom zou ik hierover schrijven? Onzin, dus geen Blog over deze woorden.
Dan maar een herinnering over mijn allereerste ervaring in het politieke leven. Ik stond in 1974 op de lijst van Kandidaten voor Provinciale Staten van Gelderland. Op een hoge plaats. De dag na de verkiezingen verscheen de Arnhemse Courant met uitgebreid nieuws over de uitslag en een column van, ik weet niet meer wie!
De Columnist schreef het volgende: “ik ging met mijn hondje aan de lijn vrolijk naar het stembureau. Ik was blij, want ik ging stemmen op Jan Baas. Een geweldige kerel. In het stemhokje nam ik het rode potlood, begaf mijn hand naar het rondje bij Jan Baas en TOEN rukte mijn hondje aan de riem en mijn rode potlood kwam terecht op plaats 8, wat is dit, ik heb gestemd op Nicky Trip, nooit van gehoord, wie in vredesnaam is Nicky Trip , wat een drama, drama, onherstelbaar. Het hondje krijgt twee dagen slechts water en brood.“ De column met deze inhoud vond ik dus aan het ontbijt. Ik was geschokt en ontdaan, ook mijn ouders bij wie ik logeerde waren diep ongelukkig. Zo’n dappere stap van hun dochter en dan dit vreselijke bericht. Met lood in de schoenen begaf ik mij naar het Provinciehuis waar we een eerste bijeenkomst hadden met de nieuwe fractie. Ik werd door Jan Baas, fractievoorzitter, juichend begroet! Gefeliciteerd!! Totaal overrompeld vroeg ik timide waarmee hij mij feliciteerde. “Je eerste dag in de politieke arena en je staat al in de krant. Of het nu goed of plagend niet goed is, maakt niet uit. Je naam is genoemd!” Zo was het, ik ging blij naar huis en maakte mijn ouders ook weer blij. En morgen pakken ze de vis weer in die krant.
Deze herinnering sprong in mijn hoofd toen Matthijs van Nieuwkerk vorige week, in dat prachtige programma over Franse Chansons, vertelde over zijn vader en hoe diep geraakt zijn vader was toen er een negatieve recensie over zijn zoon in een krant stond. Vergeet nooit de ouders als je iets onaardigs tegen iemand zegt, is de moraal van dit verhaal.