“Ik zie wat ik geloof” is een essay geschreven door Roxanne van Iperen (49).
Ik hoorde een interview met haar vorige week op de radio, en las twee recensies, één in Trouw en één in het Financieel Dagblad. Het is een fascinerend onderwerp en ik wil erover schrijven, maar….. die drie bronnen verwarren mij. Het interview kan ik natuurlijk niet meer precies reproduceren. Ik heb nu besloten om niet eerst het essay te lezen, maar geef mijn eigen draai aan de gebrekkige informatie die ik nu heb. Ik weet dus absoluut niet of het klopt met de inhoud van het essay!!!!
De essentie is dat de jonge generatie opgroeit met een smartphone in zijn/haar hand, ongetwijfeld voor veel momenten heel belangrijk, afspraken maken, uitslag van een test, agenda voor de volgende dag. Daarnaast zitten veel jongeren op sociale media, ze kijken o.a. shorts en veel andere hele korte filmpjes. Die filmpjes worden ze aangeboden via algoritmes (het woord alleen al!) en dus zien ze steeds meer dingen vanuit één gezichtspunt, de nuances verdwijnen, meningen versterken zich en ze vervreemden zich daarmee van de werkelijkheid.
Een kort, grappig gesprekje had ik vorige week met een jongeman. Hij spreekt met zijn vele vrienden eigenlijk nooit over de wereld om hem heen, ook spreekt hij eigenlijk nooit met mensen in zijn buurt, uitsluitend met zijn vriendengroep en met figuren op sociale media, die hem veel informatie verschaffen. Ook het nieuws komt via sociale media tot hem. Een andere jongeman zei onlangs op de radio, dat hij natuurlijk het nieuws volgt: “ik kijk elke dag naar Lubach”, mmmm.
Om het nu even heel krachtig te zeggen: de jonge generatie ziet niet meer wat waar is, maar wat past in hun wereld. Je praat niet meer met mensen, maar met een robot. Dit is te zwart wit, hoop ik. Maar het essay van Roxanne van Iperen (49) is ook somber. Zij schrijft notabene dat Steve Jobs thuis met zijn kinderen sprak over kunst, filosofie en geschiedenis, terwijl hij “de massa zich met zijn verslavende technologieën laat bekwamen in informatica”
Roxanne van Iperen waarschuwt dat Big Tech, kinderen manipuleert en de democratie ondermijnt.
Zij wijst op een groeiende kloof tussen generaties als gevolg van digitale media .
De digital natives leven in een spiegelpaleis dat door algoritmes op maat wordt gemaakt en hun eerdere ideeën steeds bevestigt, constateert zij.
Dit hele verhaal is rommelig, niet compleet en geschreven door een (groot)moeder.
Roxanne’s waarschuwing snijdt hout.
Ik merk het aan mijn kleinzoon van 16.
Een gesprek met hem is nauwelijks te voeren. Hij zit helemaal in de digitale wereld en is soms nauwelijks te verstaan vanwege slechte articulatie en binnensmonds gemompel. Hopelijk komt het ooit nog goed.
Ik geef de hoop nog niet op!