India

Dochter D. is net terug uit India, ze was daar om het huwelijk mee te vieren van een Indiase vriendin. Spectaculair. Door haar verhalen kwamen bij mij weer veel herinneringen naar boven, dus nu een herinnering blogje!  Dochter M. werkte in 1994-1995 voor Unesco in New Delhi, en zoals het goede ouders betaamt, gingen wij haar opzoeken. Ze woonde in New Delhi bij een mevrouw in huis en had haar eigen bediende, ik herinner mij dat hij in het bad ging staan om haar kleren te wassen! We gingen met z’n drieën ook een reisje maken, met de trein naar Bangalore. Onderweg moesten we regelmatig midden in het niets stoppen, omdat er een heilige koe op de rails stond. De trein was “gezellig” vol met bijvoorbeeld ook een boer met een kip op zijn schoot. (althans ik ga er vanuit dat het een boer was!) Vanuit Bangalore met een taxi naar een prachtig dorp in de bergen, Mysore waar het Lalitha Palace staat, we gingen daar logeren. Het Paleis is notabene in 1931 gebouwd door de Maharadja voor zijn belangrijke gasten! De taxi was niet groot, en onze koffers en wij pasten er maar net in. Ja, wij reisden nog met koffers!!!!  Nu zijn het alleen nog maar backpacks en tassen, waarschijnlijk veel praktischer! 

De chauffeur scheurde met ons de bergen in en als ik piepte riep hij vrolijk “no problem”. Elk half uur moest hij water bijvullen. De weg ging behoorlijk steil omhoog en er waren veel haarspeldbochten. In één bocht ging het echt mis, lekke band. In de bocht!!! “No problem, no problem” riep hij enthousiast, wij moesten eruit en stonden gepropt met z’n drieën in een piepklein rots nisje langs de weg, terwijl hij de band repareerde. Gelukt! We gingen weer op pad, we kwamen boven en naderden het plein voor het Paleis en toen was het hele plein gevuld met schreeuwende, schietende en vechtende mensen in merkwaardige kledij. Zelfs de chauffeur riep niet “no problem, no problem”. Hij stond gebiologeerd te “genieten” van deze filmopname! want dat was het. Het hele Paleis was afgehuurd door de filmmaatschappij. Uiteindelijk konden wij naar binnen glippen. We hadden kamers en we liepen de rest van de avond steeds door de set heen, een onverwacht grappige avond.

Ik ben de kreet No Problem, no Problem” nooit vergeten.

En dan nog even iets heel anders. ik schreef een paar blogs geleden over het op papier zetten van mijn blogs. Dat is, met behulp van een kleinzoon, inmiddels gebeurd. Een enorm dik cahier, erg indrukwekkend, ja het zijn ook 291 blogs. Ik heb maar 1 exemplaar afgedrukt. Hoe nu verder? Ik weet het nog niet.