Diep geschokt ben ik door het overlijden van Paulien Cornelisse. Wat was dat een prachtige vrouw. Ik ben altijd een enorme fan van haar geweest. Al haar boeken heb ik gelezen, en recent heb ik aan een heleboel mensen haar boek “In het kort” cadeau gegeven. Op 5 december 2025 schreef ik ook over haar. Ik vergeleek haar toen een beetje met Annie M.G. Schmidt. Ik den er van overtuigd dat zij lang zal blijven voort bestaan in de Nederlandse literatuur.
Met weemoed las ik alle artikelen in de kranten, ik kan het niet beter zeggen dan alles wat ik heb gelezen en gezien. Gisterenavond keek ik ook weer naar de Slimste Mens, waar ze dit seizoen nog te zien zal zijn. Die hele serie is al maanden geleden opgenomen. Ik vind het verdrietig om naar haar te kijken, nu ze er niet meer is, maar het is ook wel mooi.
Hieronder volgen twee columns van haar, lees het zorgvuldig en glimlach:
Gelukkig had niemand gezien dat ik zo had staan genieten van mijn diepe contact met de natuur
Ik zag een bijzondere vogel op straat die gewoon bleef zitten. Hij flapperde wat. Zou hij gewond zijn? Hij was zwart met rood en ik wilde al opzoeken welke vogel dit dan was. Dichterbij durfde ik niet goed te gaan, want dan zou hij natuurlijk wegvliegen en dan was mijn moment met de wilde natuur voorbij. Ik besloot van een afstandje te genieten en deze ervaring niet te verpesten door de behoefte aan kennis. Niet altijd alles willen weten, ook gewoon observeren en ‘zijn’.
Na enige tijd vloog het vogeltje stuiterend over straat weg. Het bleek de verpakking van een Mars-reep. Gegeneerd keek ik om mij heen. Gelukkig had niemand gezien dat ik zo had staan genieten van mijn diepe contact met de natuur. Aan de andere kant: wat jammer eigenlijk dat niemand het had gezien. Hoe mindful had ik mij opgesteld jegens iets schijnbaar onbelangrijks als een Mars-papiertje! Wat een verlichte vrouw!
Een boek in de papierbak gooien? Alleen na zonsondergang!
Het is taboe om boeken weg te gooien, want boeken waren ooit onze cultuur. Een boek in de oud papierbak gooien? Alleen na zonsondergang. Wij hebben wel eens een boek verbrand – met diep-geschokte reacties als gevolg.
Omdat boeken soms toch uit huishoudens moeten verdwijnen, verschijnen er steeds meer buurtbibliotheekjes/weggeefkasten met uit huis geplaatste boeken. Toen dit fenomeen opkwam, was ik vol lof. Wat heerlijk, een gratis boek uitzoeken en er zelf een paar achterlaten! Het was dus wel degelijk mogelijk om boeken te laten verdwijnen, en nog op een edele manier ook.
Inmiddels zijn er zo veel weggeefkasten dat er duidelijke kwaliteitsverschillen zichtbaar worden. Vaak geldt: hoe kleiner, hoe beter. Bij een kleine kast wordt namelijk nagedacht over wat erin staat. Er zijn helaas ook veel verregende triplex constructies waar boeken uit 1982 in staan met titels als Computers zien en begrijpen. Naar de stort ermee, fluister ik.