Nog even een vervolg op mijn bezoek aan Beijing in 1995. Ik was daar op de UN World Conference on Women.
1. Een kleine anekdote over (oud) Minister Pronk. Hij kwam ook naar die Conferentie en het was grappig te zien wat er gebeurde als hij zich vertoonde. Hij had een heleboel bijeenkomsten geregeld met allerlei vrouwen vertegenwoordigers van Afrikaanse landen. Die kwamen om de beurt in zijn zaaltje. Het waren eigenlijk besloten bijeenkomsten, maar hij kon moeilijk de aanwezige Kamerleden toegang weigeren. In mijn herinnering zat hij op een soort troon, maar dat beeld is waarschijnlijk vervalst. Hij was SINTERKLAAS. Echt ongelooflijk. Alle vertegenwoordigers uit die landen kenden hem en verwachten een “snoepje”! Hij deelde die ook grif uit. Ik vond het een gênante vertoning. (moet nu de ^ op de e of op de a??)
2.Vorige week schreef ik over de enorme aantallen overheidsdelegaties die aanwezig waren op de Conferentie, maar er was nog meer: er waren ook 4000 Vertegenwoordigers van NGO’s. (Non Governmental Organisations) Zij verbleven in een dorpje, Huairou, ongeveer 40 kilometer van Beijing, en zij mochten niet deelnemen aan de echte Conferentie. De officiële delegatie moest dus ook af en toe daar haar opwachting maken. Wij werden vervoerd in schoolbusjes, de schoolkinderen konden die weken niet naar school. We reden pijlsnel over wegen waar geen kip te bekennen was. Alle zijwegen waren afgesloten. Daar stonden militairen. Dus alle inwoners van die dorpjes konden geen kant uit. In Beijing zelf was het een constante totale chaos op de weg, maar wij merkten daar dus niets van. MMM….
3.Zo’n conferentie moet natuurlijk altijd eindigen met een Slotverklaring. Wie wel eens zo’n UN Conferentie over wat voor onderwerp dan ook heeft meegemaakt weet dat dat een zenuwslopend gedoe is. Jaren van te voren beginnen “ZE” aan zo’n verklaring te werken. “Ze” zijn dan ambtenaren uit al die landen. En dan komen ze op de Conferentie en dan moet alles nog in een moordend tempo worden afgemaakt, nachten door werken, gehannes over punten, komma’s en kleine woordjes. Ik zat er ook wel eens een middagje bij, vreselijk onbenullig gedoe: “Misschien moeten we de Conferentie verlengen, we komen niet klaar met de Slotverklaring”……en uiteindelijk komt het in afgezwakte vorm altijd weer goed.
4.Heel bijzonder was mijn vliegreisje op een dag heen en weer naar Xi-an ( ja, toen vloog ik nog!) waar het Terra Cotta leger te zien is. Dat leger werd pas ontdekt in 1974, door een boer die daar een beetje stond te graven! Toen wij er waren waren er nog nauwelijks toeristen. Ik vond dat een onwijs indrukwekkende ervaring. Al die gezichten, houdingen en kleding van die mannen waren verschillend. Prachtig. Volgens mij is dat het allermooiste wat ik ooit heb gezien.
In mijn vorige blog sprak ik over de beroemde foto van de Tank man. Ik voeg hier een super prutserig fotootje bij.
