A.I. dat is vandaag mijn onderwerp. Huh? wat is dat?
Kunstmatige intelligentie, Artifical Intelligence. Dit onderwerp had ik helemaal niet bedacht, maar een artikel in de New Yorker van 14 oktober greep mij.
En daar komt bij dat ik sinds een maand een up-date van mijn I-phone heb en nu allemaal nieuwe dingetjes kan doen. Als ik een Whatsapp wil schrijven suggereert mijn I phone allerlei woorden boven mijn toetsenbordje. “ju” en er staat meteen “jullie”. Niet in mijn tekst, maar eronder ik kan dus kiezen om het te gebruiken of niet. Dat is dus A.I., goed begrepen?
Nu het volgende stadium. In de USA is een programma dat je op je computer kan zetten:
Smart Compose is in feite een vergevorderde versie van de autosuggest-functie die nu al op elk smartphonetoetsenbord zit. Gmail kijkt naar je typgedrag en geeft vervolgens halverwege het tikken van een zin een suggestie van hoe de zin waarschijnlijk eindigt.
“Ze” maken dus je zin af! De schrijver van het artikel in de New Yorker, John Seabrook, is natuurlijk een schrijver en hij vindt dit een super griezelige ontwikkeling. De computer maakt voorspelbare zinnen af. Hij beschrijft een grappig voorbeeld:
Hij tikte een mail aan zijn zoon, die een werkstuk had gemaakt. John wilde hem zeggen “I’m pleased ” maar de computer schreef “I’m proud”
Potjandorie zegt John. De computer heeft is meer attent (thoughtful) dan ik.
John legt in ongeveer 20 bladzijden uit hoe het werkt in een computer om dit allemaal te kunnen, ik ga dat niet uitleggen, volstrekt onmogelijk.
Maar dit is dus één klein voorbeeld van Artificial Intelligence. John gaat nog verder, hij laat de computer in de New Yorker zoeken naar alles wat sinds 1964 is geschreven over Ernest Hemmingway. De computer doet dat in een uur. Een mens zou daar bijna twee weken 24 uur, 7 dagen per week voor nodig hebben. En dan gaat de computer schrijven over Hemmingway. Hij krijgt directies mee, lengte, algemeen, of iets specifieks. Gelukkig voor John is het resultaat niet helemaal goed. de computer schreef : “a tiny little cow stood in a puddle of red gravy in the frontyard, and Hemmingway sat down in a lawnchair “.
Dit Smart Compose Program bestaat nog niet in het Nederlands, wel in 5 andere talen.
Iedereen vindt dit een vreselijke ontwikkeling: we verliezen in onze hersenen de opgeslagen woordenschat, we kunnen straks niet meer schrijven, alleen nog maar tikken,waar blijven de diepere gedachten en emoties…..ja. daar ben ik het roerend mee eens. Maar onder de bank gaan liggen met je ogen dicht helpt niet. Dus doe mee. Het is een ongelooflijke “uitdaging”( ik haat dat woord, maar challenge is zo Engels).
verstuurd 29-10 17.00 uur
..