oude liefde

Ik kreeg veel leuke suggesties op mijn boekenblog! heel veel dank.

Op verzoek even een hele oude herinnering:

(Niet geschikt voor mijn trouwe “intellectuele” volgers. Sla deze maar over…..)

Ik werkte van 1959 tot 1961 in New Haven, USA bij het Gesell Institute of Child development als kleuterleidster en medewerker om kinderen te testen. In New Haven is ook Yale University, toen nog niet “co-ed” dus alleen maar duizenden jongens. Dat was een kolfje naar mijn hand! Ik was elke avond uit, soms twee dates op een avond. Uiteindelijk werd ik verliefd op een Canadese forestry student, heel aantrekkelijk en vol met leuke plannen: weekends cross country skiën, ijskoude chaletjes, sauna’s en dan in de sneeuw duiken. Niagara Falls , heel veel hiking en … schilderen!!! Na twee jaar moest een ieder die een USA exchange student visa had verplicht het land verlaten. Ook trouwen hielp niet. Twee van mijn vriendinnen hebben die twee jaar getrotseerd en de Noorse vriendin trouwde daarna met een Griek en de Deense met een Amerikaan. Ik ging terug naar Nederland en kort daarna kwam Gordon op bezoek. Mijn ouders (niet enthousiast over deze verliefdheid) ontvingen hem met open armen. We gingen met z’n vieren een tochtje maken door Nederland, logeerden in Lauswolt, Friesland. Mijn moeder sliep bij mij!!!!!! je gelooft het niet, maar het was zo! Op de terugweg gingen we naar een feest van Lucas W in het Gooi. Gordon stond wat sip te kijken hoe ik de hele avond met van allerlei lieden danste, (ja ik danste natuurlijk ook met hem). Mijn conclusie na die dagen was: Geen Gordon!!! Mijn ouders hadden dat heel slim aangepakt. Hij is vertrokken. Hij liet een cheque achter voor een enkele reis Canada! Ik heb dat papiertje lang bewaard. Als huwelijkscadeau kreeg ik van hem het boek The Feminine Mystique, van Betty Friedan, toen een heel “hot boek” Gedurende mijn hele leven is Gordon een beetje gebleven. Mijn lieve echtgenoot kende het hele verhaal en ontving Gordon gracieus , als hij naar Nederland kwam. Ook hebben we een keer met de hele familie in Vancouver op de University campus gelogeerd. Hij was daar Professor. Zijn vrouw en kinderen ontmoet. Hij had, volgens zijn zeggen, zijn hele leven last van de ziekte “Nicolinicitus”, mmm. Een paar jaar voor Jaap overleed kwam hij ook nog. We gingen naar de Keukenhof en ik organiseerde een dinertje met vrienden die een band met Canada hadden. Maar in mijn ogen was het een ramp bezoek. Ik stond juichend op het station om hem uit te zwaaien. Hij was “a grumpy old professor” geworden, echt niet te harden. Ik heb daarna dagen lang elke dag tegen Jaap gezegd dat ik ZO blij ben dat ik met hem ben getrouwd. Het beste wat mij ooit is overkomen in mijn leven. Dit lijkt op de sprookjes slotzin: ‘”en zij leefden nog lang en gelukkig” en zo is het ook.