Ongeveer twee maanden geleden was er een heel gezellig middag partijtje in een lokaal kroegje. Een lieve vriendin vierde haar verjaardag. Thee en zalige taartjes, iedereen was vrolijk, zag er mooi uit keuvelde met elkaar. Ik vond het lastig om iedereen te verstaan, eigenlijk onmogelijk. Ook mijn buurvrouwen en overbuurvrouw aan de tafel worstelden met hun gehoor, de een met, de ander zonder gehoorapparaat. Ik bedacht een paar dagen later een “oplossing” voor dit probleem. Het is voor HEEL VEEL ouderen van mijn leeftijd moeilijk om elkaar te verstaan in een groep. Dus, de oplossing is: niet allemaal tegelijk praten. Ik nodigde 18 vriendinnen uit voor een kopje koffie verspreidt over twee maandag ochtenden. Ik vroeg aan iedereen om even, heel, kort iets te vertellen. Zomaar iets gezelligs. Iets wat bij je opkomt, of wat je vorige week hebt gedaan. Ik noemde mijn uitnodiging, heel ambitieus, een “Jour” Mijn moeder hielt in het Oosten des lands 50 jaar geleden eenmaal per maand een “Jour”. Daar kwamen dan allerlei mensen een kopje thee bij haar drinken. In Parijs had je vroeger ook zo iets, de “salons” waar men op vaste tijden welkom was. Het was mijn ideetje om ook zoiets te gaan doen, gewoon op een vaste dag, je mag komen, even aanmelden en als er teveel zijn kan je de volgende keer komen.
Alles stond klaar voor mijn eerste Try-out, de petit fours in de diepvries en zelfs een glaasje prosecco stond klaar.
En toen ging er iets mis in mijn heup en kon ik nauwelijks meer lopen. Dus partijtje afgeblazen. Sorry meisjes, het gaat niet door. Maar wat gebeurde er toen? Ik kreeg veel, echt veel reacties: “wat jammer, maar ik ben wel een beetje opgelucht, ik wist niet wat ik moest gaan zeggen” Dat was voor mij echt een eyeopener. Het was niet in mijn hoofd opgekomen, dat iemand dat moeilijk of zelfs heel griezelig zou vinden. Natuurlijk waren er ook een aantal die hun verhaaltje klaar hadden en het heel jammer vonden dat het niet doorging. Mijn conclusie is: dit ga ik dus niet herhalen!! Einde verhaal. Waarom iets organiseren waar mensen tegen op kijken? Ik had mijn focus kennelijk teveel gelegd op het slecht horen. Wat ik nu wel ga doen weet ik nog niet. Hoe zouden mannen reageren op zo’n uitnodiging? Ho, ho, ik ga nu niet 8 mannen uitnodigen, of misschien toch?
was een leuk plan!
Het blijft een goed idee. Dus toch doen! Met vrouwelijke en manlijke vrienden van je. Door elkaar.