Een aantal Amerikaanse radiostations hebben dit liedje uit hun repertoire verbannen, De baas van het Radio Station in Ohio schreef (op zijn blog!) “In de wereld waarin we leven zijn mensen erg gevoelig en makkelijk beledigd, en nu # MeToo eindelijk vrouwen de stem heeft gegeven die zij verdienen is er geen plaats voor dit lied”. Ook in Canada is het lied van veel radiostations verbannen. Het bevat “predatory undertones” roofzuchtige ondertonen!! Ik kan het gewoon niet geloven en heb mij nu zwaar in dit onderwerp verdiept.
Ik hoop dat iedereen de tekst van dit liedje kent, luister anders even op You Tube naar de versie met Ella Fitzgerald, of met Dean Martin.
Heerlijk!! Het is geschreven in 1940, Een vrouw zingt dat ze het huis van een man moet verlaten, hij probeert haar te overtuigen om nog even te blijven. Het is heel grappig om alle commentaren te lezen. Essentieel is dat in 1940 een vrouw geen “ja” kan zeggen tegen een man die avances maakt! Zoals het hele oude grapje: Als je “nee” zegt bedoel je “misschien”, als je “misschien” zegt bedoel je “ja”, als je “ja “zegt ben je geen lady!! Zo ben ik opgevoed. Een Engelse Professor heeft zich ook in deze rel verdiept en hij komt tot de conclusie dat nu eigenlijk ook een heleboel toneelstukken van Shakespeare verboden moeten worden. Ik zal niet trachten dit verder uit te werken, want dan kom ik in de problemen. Ik heb wel een super mooi en dik boek met alle werken van Shakespeare, maar ik moet bekennen dat ik ze niet allemaal heb gelezen.
Dus conclusie, laten we heel vaak naar dit super grappige liedje luisteren.
In mijn zeer nabije omgeving zijn veel emotionele momenten. Ik schrijf daar niet over, dat is te moeilijk.