Duizenden jonge mensen hebben dit jaar geen normaal eindexamen kunnen doen. Voor sommigen was dit een zegen: gelukkig zonder examenstress toch geslaagd ( één kleinzoon!), voor anderen was het heel teleurstellend (één kleindochter, die cum laude slaagde), maar voor allen was het super verdrietig dat er geen diploma uitreiking, geen feesten en pret reisjes waren. En dan die arme stakkers die nu vol hoop en verwachting zijn begonnen aan een opleiding of studie, wat is het een armoedig gedoe. Alleen on-line en eens per week twee uur college. Hoe in vredesnaam ontmoet je mede studenten en hoe vind je nu een kamer? Velen hadden zich hier zo op verheugd.
En voor een enorm aantal jongeren valt ook het plan om een “GAP YEAR ” te nemen in duigen. Niet naar Australië, of met een rugzak alleen rondreizen in Thailand of in Zuid Amerika. “Wij” vinden dat vaak een beetje onzin, kan je niet gewoon een baan zoeken, een opleiding volgen of gaan studeren? Maar toen bedacht ik mij, dat “in onze tijd” het heel normaal was voor veel meisjes om na de schooltijd een jaar naar het buitenland te gaan. Gek genoeg gold dat veel minder voor jongens, die moesten wel meteen gaan studeren.
Maar goed, deze lange introductie brengt mij bij het onderwerp van vandaag:
Mijn tijd in Parijs toen ik 19 was. 3 maanden Oxford en 3 maanden Parijs, dat was wat mijn ouders voor mij hadden beslist. Ik ging dat tussenjaar pas doen toen ik 19 was omdat ik eerst mijn kleuterleidster opleiding had gedaan. Ik was 16
( bijna 17!) toen ik eindexamen deed van de Middelbare Meisjesschool en dus te jong voor een “gap year” (vonden mijn ouders!)
In Parijs was ik samen met een Nederlands vriendinnetje paying guest bij Madame Delapalme, zij woonde in een mooie flat in Neuilly. Overdag gingen wij naar een “finishing school” in de rue de l ‘Assomption, de directrice was mademoiselle Anita. Ja, een finishing school, ik heb geen idee of dat nog bestaat. We kregen interessante lessen, veel filosofie, geschiedenis, heel veel kunst, cultuur, muziek en natuurlijk Frans. ’s Middags gingen we op pad onder leiding van een klein mevrouwtje met een alpinopet op en bekeken musea, kerken, gebouwen … alles wat cultuurhistorische waarde heeft in Parijs.(ik ben alles natuurlijk allang weer vergeten!). Na de excursie haastten mijn vriendinnetje en ik ons naar Le Touquet, een kroegje in een zijstraatje van de Champs-Élysées. Daar waren we van vier tot zes en dan snel naar het diner bij Madame Delapalme. Wat deden we in dat kroegje? Dansen! Om vier uur arriveerde in Parijs een bus vol met GI’s* die gelegerd waren in Dreux ( de Amerikaan zegt :Droe)
Er stond in het kroegje een juke box, Ik dronk Cola, er waren houten banken langs de kant en er werd gedanst. Echt waar, zalig.
Maar mijn ouders!! Zij kwamen naar Parijs, de drie maanden waren om. Het luxe “paying guest en finishing school” leventje was over. Ik wilde niet naar huis en bleef uiteindelijk als au pair bij Madame. Dat was andere koek. Verbannen naar de bovenste verdieping, de dienstbode kamers, piepklein, koud met een “sta wc”
Maar ik vond het allemaal prachtig, als ik maar kon dansen.
Dit is een korte impressie van een half jaar Parijs. Ik kan dus beter mijn mening omtrent de jongeren die een tussenjaar nemen herzien.
Deze blog is waarschijnlijk alleen super leuk voor mijzelf om te schrijven.
Volgende keer een zwaar onderwerp…..
Volgende keer een zwaar onderwerp…..
*GI’s zijn Amerikaanse soldaten.