Deze kop stond op 30 januari boven een artikel in Trouw, auteur Michiel de Vries, hoogleraar Bestuurskunde.
Dit is een bijzonder actueel en interessant onderwerp. 17 jaar was ik lid van Provinciale Staten van Gelderland, waarvan 9 jaar lid van het College van Gedeputeerde Staten. Ik ben het zeer met hem eens. Maar durf dat natuurlijk nauwelijks hardop te zeggen. Waren al die jaren dan zinloos? Nee, dat zeker niet. Maar er is in de jaren na 1993 veel veranderd:
1.Tussen 1981 en 2019 hebben veel gemeentelijke herindelingen plaats gevonden, in 1981 waren er 811 gemeenten, nu zijn het er 355.
2 Taken zijn van Rijk en Provincies naar Gemeenten overgeheveld.
Veel gemeenten zijn inmiddels machtiger dan de Provincie, zowel qua Bestuurskracht als qua begroting.
Ik wil niet te technisch worden, maar ik ben het met de heer de Vries eens, dat er nu eens zeer serieus gekeken moet worden of de Provincies niet een Historisch Monument aan het worden zijn. Alle pogingen om Provincies samen te voegen zij jammerlijk mislukt, een Fries is immers een Fries. Oplossing: maak Friesland een Gemeente! Klaar ben je.
Dat artikel sprak mij dus zeer aan, maar…… ik voel me niet helemaal op mijn gemak. Als oud gedeputeerde moet ik dubbel voorzichtig zijn om de uitspraak te doen dat mijn zo geliefde Provincie wel opgeheven kan worden. IK genoot toen van elke dag in het Provinciehuis.
Mijn stelling is ook nog dat je je als “oud” wat dan ook, koest moet houden. Ik vind bijvoorbeeld dat oud politici niet het huidige kabinetsbeleid moeten gaan becommentarieerden (Wiegel!!) En nu doe ik het zelf.
Maar dit is anders, zie mijn puntje 1 en 2!! De situatie is totaal veranderd.
Ik ben nu al twee weken bezig om dit verhaaltje te maken, ik zit er dan op te kauwen en vraag mij af of ik het wel of niet zal schrijven. Maar JA, ik vind dat de Provincies opgeheven kunnen worden . Zo is het.
En wel gaan stemmen op 20 maart, want de Provincies zijn nog niet weg.