Ja, daar heb je weer zoiets. Wie heeft er ooit van de Stavanger verklaring gehoord? Deze verklaring is ondertekend in Stavanger door 130 wetenschappers in oktober 2018, in januari 2019 heeft de Frankfurter Allgemeine die verklaring gepubliceerd. Het koste de redacteuren van de krant kennelijk drie maanden om die verklaring te lezen. Ha, en daar gaat het nu juist om!!! Want die verklaring gaat over lezen. Lezen op je computer, je tabblad, of lezen in een boek, op papier. Die 130 wetenschappers hebben 4 jaar gewerkt aan deze verklaring en 54 studies onderzocht… 170.000 mensen hebben er aan mee gedaan in Europa.
De vraag is : Wat is beter? Op papier of digitaal lezen. En??? wat is de conclusie?
Allereerst is de conclusie dat het voor romans en verhalen niet uitmaakt of je digitaal leest of op papier. Ha, het is voor ons fijn om te weten, we kunnen gewoon een boek of een E reader gebruiken om te lezen.
Korte stukjes (zoals deze blog) kan je rustig digitaal lezen, maar langere serieuze stukken kan je beter op papier lezen. Lezers zijn geneigd om over teksten op beeldschermen heen te vliegen, meer dan over papier, skimmen heet dat. Een langer stuk op papier zet je aan tot meer geconcentreerd lezen en je kan het beter begrijpen en (heel belangrijk) onthouden.
Ik heb getracht de hele verklaring te lezen en toen kwam ik onderstaande alinea tegen (je hoeft dit niet te lezen, hoor) Die begrijp ik absoluut niet. En dan denk ik: 130 TAALWETENSCHAPPERS DIE HET PRESTEREN OM ZO’N ALINEA TE SCHRIJVEN. Wat een drama. Vooral het woord scherminferioriteitseffecten intrigeerde mij, prima voor scrabble, maar niet voor een normale lezer.
In tegenstelling tot de verwachtingen met betrekking tot het gedrag van ‘digital
natives’, zijn dergelijke scherminferioriteitseffecten vergeleken met papier in de loop
van de tijd eerder toegenomen dan verminderd, ongeacht leeftijd en eerdere
ervaring met digitale omgevingen.
Kom, ik ga nu mijn spannende, mooie boek lezen, op papier.