Er is slechts één manier om kritiek te vermijden: niets doen, niets zeggen, niets zijn.
Een citaat van de filosoof Aristoteles. Ik vind dit wel mooi. Niet dat ik er van houdt om bekritiseerd te worden, maar het gebeurt natuurlijk wel.
“Vroeger” toen ik nog werkte wel meer dan nu.
Ik moet opeens denken aan iets grappigs:
Ik stond op de VVD Kandidatenlijst voor de Provinciale Staten in Gelderland in 1974 (Ja,JA!) op plaats 8 of zoiets. De dag na de verkiezingen schreef een bekende columnist in het Arnhems Dagblad het volgende: Hij ging stemmen en was vast van plan om op de heer Baas te stemmen, dat was een topper, volgens hem. In het verkiezings-hokje pakte hij het rode potlood, zijn hand stevende af op Baas en toen… rukte zijn hondje aan zijn arm en het potlood kwam terecht op het vakje naast Nicky Trip ( of zo’n soort naam, ik in ieder geval). “Oh, oh wat een ellende, wie in vredesnaam is Nicky Trip”, bromde de columnist. Beschaamd en boos verliet hij het pand, het hondje kreeg een week lang slechts water en brood.
Ik was totaal van slag toen ik die column las. Totdat fractievoorzitter Baas de volgende dag tegen mij zei: “Meteen al aandacht van deze columnist. Schitterend. Groot succes voor jou”.
Eigenlijk heeft dit niets met kritiek te maken, denk ik. Toch wel een grappig voorvalletje. Zo begon mijn loopbaan.
Over kritiek moet ik dan nog maar een andere keer schrijven. eigenlijk een heel lastig onderwerp realiseer ik mij nu.