Ik heb een moeilijk onderwerp bedacht voor een blog. Ik kom er nog niet helemaal uit. Dus even tussen door een lif lafje blog.(hoef je dus niet te lezen!)
Deze week was het een vreugde door Den Haag te rijden, overal krokussen die als gekken aan het pronken waren: “kijk mij eens” Wat een vrolijke kleuren .
Ja, eind februari is wel heel vroeg, ondanks de vreugde toch wel zorgelijk.
Ben bezig met onze tuinman om sommige plantjes in de tuin een andere plaats te geven en wat nieuwe plantjes erbij te plaatsen. Heerlijk om over na te denken. Ik had ook bedacht om in een piepklein stukje van de tuin een moestuintje te maken. Circulaire economie of zoiets. Helemaal voor jezelf kunnen zorgen. Maar dan moet er ook een koe in de tuin voor onze leren schoenen en wat kippen voor de eieren en het kippenvlees. Nee dus, maar ik wil wel een paar groentes. Het liefst wil ik bonenstaken met slierten boontjes. We hadden dat vroeger en die boontjes waren verrukkelijk .(ondertussen ben ik mijn nagels aan het lakken, we gaan straks naar een borrel) Maar een lieve vriendin sprak mij streng toe: “jij kan niet staan en niet bukken, hoe doe je dat in een moestuin?” Tja probleem. Dus nu ga ik op een tafel grote bakken zetten met kleine groentes, bijvoorbeeld snijbiet, misschien kan ook een tomatenplantje. Kortom een nieuwe studie voor de komende weken, het is goed om steeds nieuwe projecten aan te pakken. Dat doet mij denken aan de schilder Paul Straver in Oosterbeek die wij deze week ontmoetten. Hij vertelde dat hij na zijn pensionering eerst een vijver had gegraven in zijn tuin en een bergje had gemaakt, toen kanaries was gaan houden, een stuk of 100, en toen was gaan schilderen. Hij maakt wondermooie, hele vrolijke schilderijen. Grappig dat je, zelfs als je iets ouder bent, kan ontdekken dat er een verborgen gave in je zit.
Abraham Lincoln zei: Whatever you are, be a good one.