Af en toe bekijk ik de Netflix serie “The Crown”. Afgelopen week zag ik de moeder van Koning Philip, Princess Alice in bed leggen in een super sombere kamer in Buckingham Palace. Haar broer Lord Mountbatten kwam haar opzoeken. Ik denk dat ze toen ongeveer 80 was.
Ze zei tegen hem:
“I used to be a participant in life, now I feel I am a spectator”.
Ja, daar moest ik even over nadenken. Mijn conclusie is dat ik mijzelf meestal nog een deelnemer voel. Heel soms bekijk ik alles om mij heen en ben ik dus een toeschouwer. Toeschouwers waren we bijna allemaal op Oudejaarsavond, kijkend naar het vuurwerk. Wij hadden dit jaar weer een super gezellige avond met 13 aardige, vrolijke vrienden, spannend spelletje, heerlijk souper, Champagne en op tijd naar huis!
Toen dacht ik aan Oudejaarsavonden bij mijn ouders. Ik herinner mij levendig mijn Grootvader. Ja, die Adjudant van Prins Hendrik, waar ik eerder over schreef. Hij wilde een officieel souper om 12 uur, we aten oesters, althans hij at oesters. Ik vond dat een beetje een onsmakelijk gedoe. We hadden een bediende voor deze avond (zou je nu nog eens moeten proberen!), meneer Erkelens. Hij ontkurkte de Champagnefles en de kurk vloog in iemands oog, geen idee meer wiens oog. Dat was allemaal “erg”, maar het ergste was dat we het lied “Uren, dagen, maanden jaren” moesten zingen. Wij konden allemaal niet zingen, dus het was een vals geblèr, maar dat was ook nog niet het ergste. De tekst van dat lied:
Uren, dagen, maanden, jaren
vliegen als een schaduw heen
Ach, wij vinden, waar wij staren
niets bestendigs hier beneen
Op de weg, die wij betreden
staat geen voetstap die beklijft
Al het heden wordt verleden
schoon ’t ons toegerekend blijft
SOMBER SOMBER SOMBER
Het is toch vreselijk om dit te zingen als meisje van 13, 14 jaar. Een wonder dat we niet allemaal in een acute depressie zijn beland. Mijn herinneringen aan de vroege Oud en Nieuw Vieringen zijn dus niet vrolijk.
De discussie over het vuurwerk vind ik lastig. Het is een enerzijds, anderzijds verhaal. Ik laat dat maar even aan mij voorbij gaan (word ik dan toch een toeschouwer?) Aan vuurwerk heb ik een ander soort herinnering: Op 14 februari 1991 ontplofte een vuurwerk fabriek in Culemborg, 2 doden en een aantal gewonden. Ik was waarnemend Commissaris van de Koningin in Gelderland en moest daar naar toe. Het was echt een rampzalig situatie, de dochter en schoonzoon van de eigenaar waren omgekomen. Van de fabriek was niets over, een grote krater in de grond. Ik moest beslissen of er militairen mochten worden ingezet. Gek idee, als je daar nu over nadenkt. Natuurlijk heb ik veel herinneringen aan al die jaren dat ik werkte. Soms kan ik mij niet meer voorstellen, dat IK dat was die zulke beslissingen moest nemen.
Alla, zo is het.