Over dit onderwerp is de laatste tijd héél veel geschreven
en gesproken, daar ga ik niets aan toe voegen, maar toch even het
volgende.
en gesproken, daar ga ik niets aan toe voegen, maar toch even het
volgende.
Ik vulde een enquête in over dit onderwerp en er werd mij
gevraagd of ik ooit gediscrimineerd was.
gevraagd of ik ooit gediscrimineerd was.
Ik heb geschreven: “Ja ik ben gediscrimineerd toen
ik een jaar of tien was”:
ik een jaar of tien was”:
Ik zat in de klas. De onderwijzer, meneer de Wit, een communist, riep mij naar voren en zei tegen de klas:
“Dit meisje is een freule,
ze is van adel. Ga maar weer naar je plaats”.
Ik heb geen idee of de klas in
lachen en joelen uitbarstte, maar ik had wel warme, rode wangen. Einde verhaal.
Is dit discriminatie, ja, of nee???
En dan moeten we nu ook weer een mening hebben over Zwarte Piet. Ik schreef daar al anderhalf jaar geleden over, een
fervent voorstander van een hele Zwarte Piet. Nu denk ik daar iets
genuanceerder over. Eigenlijk weet ik het niet meer zo goed.
“Dit meisje is een freule,
ze is van adel. Ga maar weer naar je plaats”.
Ik heb geen idee of de klas in
lachen en joelen uitbarstte, maar ik had wel warme, rode wangen. Einde verhaal.
Is dit discriminatie, ja, of nee???
En dan moeten we nu ook weer een mening hebben over Zwarte Piet. Ik schreef daar al anderhalf jaar geleden over, een
fervent voorstander van een hele Zwarte Piet. Nu denk ik daar iets
genuanceerder over. Eigenlijk weet ik het niet meer zo goed.
Gelukkig is nog lang niet 5 december, nee, nu gaan we ’s avonds bijna met licht naar bed en
midden in de nacht is het al weer licht. Super heerlijk. Er zijn jaren geweest, dat ik een
lijst met zonsopgang en ondergang op mijn bureau had liggen en zorgvuldig bijhield hoeveel minuten het later donker werd en vroeger weer licht. Maar
naast de pracht van de lange dagen, maakt het mij ook een beetje melancholiek,
want je weet…. het is bijna weer voorbij en de dagen worden weer korter en
korter.
Dat tien jarig meisje, (ja, die freule!) genoot ook altijd van de lange dagen.
Eindeloze avonden spelen op straat, in de Pluvierlaan.
Wat deden we: Busje trappen, jokari, (een balletje aan een elastiekje), ook gewoon verstoppertje, omkijkertje, wel eens een keertje belletje trekken,
en met kleinere groepjes of alleen: knikkeren, touwtje springen, stelt lopen,
ballen. (Heel irritant, Jannie kon met drie of zelfs vier ballen ballen en ik kwam nauwelijks verder dan twee). Ik kan mij niet herinneren dat er in de straat gevoetbald werd. Merkwaardig.
Helaas moest ik altijd als eerste naar huis, er werd geroepen. “Binnen komen, naar bed!”
Nog even dit: in deze super heerlijke rustige tijd mis ik niet de happenings , maar wel de mensen.
verzonden 20-6 12 uur
midden in de nacht is het al weer licht. Super heerlijk. Er zijn jaren geweest, dat ik een
lijst met zonsopgang en ondergang op mijn bureau had liggen en zorgvuldig bijhield hoeveel minuten het later donker werd en vroeger weer licht. Maar
naast de pracht van de lange dagen, maakt het mij ook een beetje melancholiek,
want je weet…. het is bijna weer voorbij en de dagen worden weer korter en
korter.
Dat tien jarig meisje, (ja, die freule!) genoot ook altijd van de lange dagen.
Eindeloze avonden spelen op straat, in de Pluvierlaan.
Wat deden we: Busje trappen, jokari, (een balletje aan een elastiekje), ook gewoon verstoppertje, omkijkertje, wel eens een keertje belletje trekken,
en met kleinere groepjes of alleen: knikkeren, touwtje springen, stelt lopen,
ballen. (Heel irritant, Jannie kon met drie of zelfs vier ballen ballen en ik kwam nauwelijks verder dan twee). Ik kan mij niet herinneren dat er in de straat gevoetbald werd. Merkwaardig.
Helaas moest ik altijd als eerste naar huis, er werd geroepen. “Binnen komen, naar bed!”
Nog even dit: in deze super heerlijke rustige tijd mis ik niet de happenings , maar wel de mensen.
verzonden 20-6 12 uur