Het is altijd grappig om aan iemand te vragen: ” wat was jouw eerste herinnering?” Een rechter vertelde mij eens, en dat weet natuurlijk iedereen, dat herinneringen van vroeger vaak niet helemaal kloppen. Veel “herinneringen” blijven bestaan, omdat je ouders het vertelden of omdat je misschien nog ergens een oud kiekje hebt.
Mijn eigen eerste herinnering is volgens mijn moeder totale onzin: Bezetting van Eindhoven op 12 mei 1940. Ik was toen bijna drie. Mijn moeder had tegen Juffie gezegd dat ze de kinderen mee moest nemen naar de Tennisclub, net buiten Eindhoven. Wij gingen en moesten schuilen in een weiland voor laag overvliegende vliegtuigen(??) Ik herinner mij HEEL GOED dat ik tussen de blauwe korenbloemen lag. Wij liepen toen door en bij de Tennisclub waren onze ouders. Mijn moeder zei later dat het natuurlijk ondenkbaar is dat ze ons alleen zou laten op zo’n moment. Ik geloof nog steeds in dit inderdaad zeer onwaarschijnlijke verhaal.
Ook een herinnering is, leren fietsen op een grote damesfiets met houten blokken vast gemaakt om de pedalen zodat ik erbij kon. Als je nu ziet hoe piepkleine kindertjes door het drukke verkeer fietsen met hun vader of moeder op minuscuul kleine fietsjes. Die bestonden toen niet.
Ik herinner mij, dat mijn broer onder mijn bed ging liggen als ik naar bed ging en dan schrok ik mij dus wezenloos als hij mijn enkels greep. Misschien heeft hij dat één keer gedaan. Nadien keek ik dus altijd eerst onder mijn bed voordat ik er in stapte.
Behalve herinneringen aan dingen die gebeurden zijn er ook veel herinneringen aan uitspraken van mensen in je omgeving. Hoe vaak hoor je niet : “mijn moeder zei altijd”..
Oké: mijn moeder zei: “je kan beter trouwen met een zeeman dan met een dominee. Een zeeman is vaak niet thuis en dan is elk weerzien heerlijk. Een dominee zit de hele dag thuis te werken aan zijn preek.”….. ( ik weet niet meer hoe die zin verder afliep)
Mijn Tante zei: “lees nooit een boek in bed, daar krijg je onderkinnen van”
Ik weet niet waarom deze blog elke keer ruimte laat tussen de alinea’s. Ik kan het niet weg krijgen. En in deze Corona tijd komt er ook niemand langs om te helpen.
Nog even een technische opmerking over mijn blog: Soms heeft iemand die mijn blog gelezen heeft zin om er op te reageren. Je kan niet onderaan de blog je opmerking schrijven. Die komt nergens terecht. Je kan mij mailen: mail@nicolinevandenbroek.eu
We gaan in deze tijd maar lekker genieten van onze herinneringen. ik heb er nog veel meer.