Onze dochter vroeg afgelopen zaterdag: hebben jullie nog wel zin in het leven als je je kleinkinderen, je kinderen en je vrienden niet meer ziet? Mijn antwoord was een hardgrondig ja!! Natuurlijk, ik heb nog heel veel zin om een stukje verder te leven. Er zijn zoveel waardevolle momenten in ons leven. Ik besprak deze vraag met mijn zusje en zij wees mij op onderstaand stukje uit een tijdschrift. Het is de mening van Uberto Tan. Die kennen we allemaal wel, een hele goede presentator. Ik hoop dat het stukje te lezen is. Hier stuit ik weer op een ander probleem. Ik kan de grijze kleur niet weg krijgen.
Ik realiseerde mij dat ik bijna letterlijk dezelfde woorden had gebruikt in mijn antwoord aan onze dochter: Als je tegenslag hebt (in deze Coronatijd!) is de kunst je daar niet al te druk over te maken. Je schiet er niks mee op en het maakt je alleen maar meer verdrietig of zelfs boos. Voor het grote geluk in je leven is dit een fase die voorbij gaat. Drie fantastische kinderen, dat is het grote geluk.
Wij hebben het in ons grote huis prima, we zijn heel braaf, houden ons nauwgezet aan alle regels. Een enkele keer zien we een kind of kleinkind, handen wassen, anderhalve meter bla bla bla…
