Ik las een interessant artikel van een Australische ethicus, Peter Singer.
Lastig om samen te vatten, maar de essentie van zijn verhaal is:
“Overheden moeten in Coronatijd minder focussen op het aantal sterfgevallen en meer op het aantal verloren levensjaren. Het gaat om de kwaliteit van het leven. We denken dan aan het verloren leven, verloren kansen en positieve ervaringen”
Dus: eerst mensen van 70 vaccineren, dan de 60 jarigen en de mensen boven de 90 pas veel later. (Ik zou daaraan toe willen voegen, het zorgpersoneel, onderwijzers en mensen in onmisbare beroepen.)
Singer is het wel eens met de extreem zware lockdown die Australië heeft gehad, tot mijn verbazing. Hij vermoedt dat de economische en maatschappelijke schade zonder lockdown op de lange termijn aanzienlijk zou zijn. Overheden moeten daar meer onderzoek naar doen.
Ik ben een beetje achter met blog schrijven, dat komt omdat ik ook een Kerstbrief aan het schrijven ben aan al onze buitenlandse vrienden. Als ik zeg “al onze” dan word ik een beetje triest, want dat is zo langzamerhand een armetierig stelletje. 30 jaar geleden stuurden we 140 kerstkaarten, (ik geloof dat ik niet opschep) Wij zijn wel met onze tijd mee gegaan, geen foto’s meer van de familie op een mooie glanzende kaart, wensen erbij, in een enveloppe, naar de brievenbus. Nu stuur ik een mail. Ja, nog wel met een familiefoto. Dan is het de kunst om de foto op de goede plaats in de mail te krijgen. Heel moeilijk.
En hoe gaat het met de Kerstversiering van je huis?? Moeilijk, moeilijk. Gelukkig vinden heel veel mensen dat super leuk om te doen. Helaas hoor ik daar niet bij. Dit jaar is het natuurlijk nog ingewikkelder, omdat het onduidelijk is of iemand mijn dappere pogingen komt bekijken. We hebben een piepklein kunstboompje met lichtjes. Ik beklaag mij niet, hoor!! Ons huis is sowieso super heerlijk, in deze barre Corona tijden.