Drie weken geleden op een mooie, stille winterdag waren wij aanwezig bij een begrafenis van een hele dierbare vriend. Het was op een zondag op een landgoed, waarvan hij mede eigenaar was, op de Veluwe. We werden ontvangen in de Houtschuur, een mooie, grote, lichte ruimte. Alle stoeltjes keurig twee bij elkaar of eentje, heel Corona bewust. Twee hele grote zwarte paarden kwamen over de landweg aangereden. Zij trokken een open kar met daarop de kist. De kleinkinderen liepen erachter aan. De kist werd binnen gedragen en we luisterden naar de prachtig warme verhalen van kinderen en kleinkinderen. Uit een aantal boxen klonken twee liedjes: “Ik zou weleens willen weten” van Jules de Korte, en “What a Wonderful World” van Louis Armstrong. Wat een machtig mooie liedjes zijn dat. De jongste zoon zei, u mag nu allemaal uw kartonnen doosje openmaken en daarin zaten verrukkelijke sandwiches, we hadden ook een flesje water bij onze stoel staan. Het uitzicht was prachtig, over de velden, eerst een beetje wazig en toen een heel schuchter zonnetje. Even mochten een paar mensen lopen en de kist ging weer naar buiten, de zwarte paarden trokken de kar door de weilanden naar de privé begraafplaats op het landgoed. Iedereen liep achter de kar aan en heel veel mensen, die vanwege de Corona niet in de Houtschuur konden zijn, stonden langs het pad. Een mooie intieme begraafplaats, alle graven liggen onder een dikke deken mos.
Ook onze lieve trouwe, vrolijke, overal in geïnteresseerde vriend ligt daar nu ook te rusten. Het was een bijzonder mooi, emotioneel afscheid.