Boeken en Blog

“Wie schrijft blijft” is een mooie uitdrukking.

Dat is zeker niet de reden dat ik mijn blogs schrijf, want dit gekrabbel van mij zal onmiddellijk worden verwijderd als ik er niet meer ben. Ik schrijf dit wel omdat ik afgelopen week aardige interviews zag met kinderboeken schrijvers. En het grappige was, dat die allemaal heel oud waren!

Dus geparafraseerd zou  je kunnen zeggen:  “wie schrijft wordt heel oud”. Nou dat wil ik wel. Als ik maar niet seniel wordt!

Er is zoveel te schrijven over boeken:

Eén kleinzoon vertelde mij zeer onlangs “ik lees geen romans, daar leer je niks van, zonde van mijn tijd” mmm, ik schreef al eens over Geertsema die ook nooit romans las. Daar word ik een beetje ongelukkig van.

Ik las een passage in een mooi Japans boekje, geschreven door Sosuke Natsukawa:

“Books are filled with human thoughts and feelings. People suffering, people who are sad or happy, or laughing with joy. By reading their words and their stories, by experiencing them together, we learn about the hearts and minds of other people besides ourselves. Thanks to books, it’s possible to learn not only about the people around us every day, but people living in totally different worlds”.

Ik hoop dat mijn kleinzoon deze blog leest.

Ik las recent een heel ander boek, een geromantiseerde biografie, met heel veel feiten:

“The Bookseller in Florence” geschreven door Ross King. Ik raad het niemand aan om dit boek te lezen, er zijn teveel Italiaanse mensen die de pagina’s bevolken. Ik ben toen maar over al die namen heen gaan lezen en heb het wel uitgelezen. Het was namelijk een prachtige beschrijving van de boekenwereld in de Renaissance. Het beschrijft een boekwinkeltje  van ongeveer 1430 tot 1470. Alle manuscripten moesten worden overgeschreven. Achter het winkeltje zaten wel 20 scribenten dag in dag uit boeken te kopiëren. En heel veel scribenten zaten in kloosters om Florence heen ook manuscripten te kopiëren. En dan moest er een leren band omheen,  in het winkeltje werd ook leer gemaakt. De boekhandelaar  had allemaal varkens in een veld staan om daar leer van te maken. De Miniaturen aan het begin van een hoofdstuk waren essentieel en daarvoor had het boekwinkeltje speciale kunstenaars aangetrokken, die met goud en lapis lazuli prachtige miniatuurtjes maakten. Deze boekhandelaar was beroemd omdat hij oude manuscripten opduikelde met behulp van veel rond reizende mannen, geestelijken die het evangelie verkondigden of geleerden die kennis wilden verzamelen in oude en nieuwe landen. (nee, ik ben in het hele boek nauwelijks een vrouw tegen gekomen!)

 Wat ik zo ongelooflijk boeiend vond was het hele proces van boeken maken in die tijd, wat een gigantisch werk! Ik wist daar eigenlijk niets van.

Maar dan komt het grote “onheil”: rond 1445 werd de boekdrukkunst uit gevonden en dat heeft een enorme invloed gehad op de wereldgeschiedenis en een desastreuze invloed op het boekwinkeltje.

In het boek “The Bookseller” wordt de uitvinding van de boekdrukkunst uitsluitend aan de Duitser Johannes Gutenberg  toegedicht. Laurens Janszoon Coster komt in het hele verhaal niet voor. Wat jammer is dat nu. Hij heeft zo’n enorm groot standbeeld op de markt in Haarlem, waar ik altijd met plezier naar kijk. Laurens Janszoon Coster is een mythe.

Dit is een veel te lange blog. En ik ben nog helemaal vergeten over het perkament te schrijven, dat ook gemaakt werd in het boekwinkeltje. Volgende keer een flitsend kort blogje!