Vorige week schreef ik een uitgebreide blog over Corona, maar alles wat ik daarover schrijf lijkt de volgende dag alweer verouderd. Dus die blog gaat weg. Best veel werk weggegooid, maar gelukkig geniet ik nog steeds intens van het schrijven van deze blogs.
Is er iets onherstelbaars verloren gegaan nu we allemaal verplicht thuis zitten en om elkaar heen draaien als we op straat lopen?
Interessante observatie:
Mensen lijken niet veel haast te maken met elkaar te ontmoeten.
Het beleid is losser is geworden, de treinen zijn nog heel leeg, er zijn nog nauwelijks files, de Cafeetjes en Restaurants hebben moeite weer op gang te komen. In mijn omgeving heeft bijna niemand zin om weer vier keer per week te gaan bridgen of naar de Sociëteit te gaan op anderhalve meter afstand. (ik bridge niet, hoor!)
Zal het zo zijn dat een nieuwe generatie plotseling angstiger voor elkaar is geworden? En dat we heel erg oppassen in een publieke ruimte en festivals met luide zang blijven vermijden? Zullen we nog lekker knuffelen? Blijven we liever thuis?
Ik moet bekennen dat ik heel tevreden ben de laatste maanden. Heerlijk. Ik hoef mij niet elke dag een keertje te verkleden voor de volgende afspraak. Nieuwe kleren kopen is al helemaal niet nodig. De catalogus van Peter Hahn lees ik zorgvuldig en gooi hem dan weg! Ook dinertjes geven is onmogelijk. Lekker lezen, handwerken, (ja ik maak kussens met een grote kruissteek, heel dom werk, maar heerlijk). Beetje piano spelen, wandelingetje maken, een ritje op mijn scootmobiel en de makkelijke moestuin bak water geven. En, wel heel belangrijk, regelmatig een kind, kleinkind, vriend of vriendin op de thee. Onze zoon zegt: “als dit zo doorgaat kwijnen jullie weg” Onzin.
Maar wordt het weer zoals vroeger? Ik weet het natuurlijk niet. Ik hoop dat jonge mensen weer heel veel mogen knuffelen en dat niemand meer in een vol vliegtuig wil stappen.
(ik werd geïnspireerd door een column van Rosanne Hertzberger in de NRC van 7 juni).