Er zijn waanzinnig veel nieuwe Nederlandse woorden. Het is een vreugde te constateren dat onze taal leeft, maar soms denk ik, waar is zo’n nieuw “deftig” woord voor nodig? .

Ik noem er vier, die mij opvallen. Ik lees en hoor vaak:

genereren in plaats van maken.

content in plaats van inhoud.

duiden in plaats van bedoelen, of aangeven.

format in plaats van indeling of formule.

Kenners zullen mij wel vertellen, dat ik het niet goed heb begrepen, nou soi, dat zij dan zo.

Dit zijn dus Nederlandse woorden, met Engelse woorden is het natuurlijk nog veel en veel erger.

Vorige week heb ik een “webinar” gevolgd op de computer, over AI. Dus dat is nu een bekend woord voor mij, haha!   Maar alle andere woorden die te maken hebben met de computer zijn niet in mijn woordenschat ingedaald. Zelfs als mijn lieve computerhulp zegt dat het misschien aan de browser ligt, weet ik niet precies wat dat is,  het nieuwste woord dat ik nu weer moet leren is prompts, pff. Toch heb ik al mijn foto’s keurig in mapjes en ook mijn e-mails zijn netjes opgeruimd en mijn adreslijst wordt goed bijgehouden, en ik doe mijn hele administratie zelf ( ja, even iets positiefs, of is het een beetje opscheppen?!)

Nog veel erger is het met de taal van eten, een volstrekt nieuwe taal. Ik noem bijvoorbeeld, Umami ( ik moest het opzoeken op Google!) Dat is een nieuwe smaak, naast zoet, zuur, zout en bitter. Dat is nog maar het begin, ik kan geen recept meer lezen zonder daarin een nieuwe woorden aan te treffen. Ik kook nooit, maar vind het altijd grappig om even een recept te lezen in de krant, volstrekt onnodige activiteit! Afgelopen zomer in Friesland kookten de kinderen en kleinkinderen. Het eten was meer dan heerlijk, maar in negen van de tien keer wist ik niet wat ik aan het eten was, alhoewel zij mij dat geduldig uitlegden!

Gisteravond keek ik naar een aardig programma, Binnenste Buiten. Daar zit ook altijd een kook momentje in. Ik heb de woorden van de kok opgeschreven: Tofu, hoisinsaus,  bimi,  miso, kimchu. ( ik constateer dat mijn spellingscontrole al die woorden ook niet kent, dat is een beetje een geruststelling) Gelukkig waren er ook woorden in het recept die ik wel kende:  ui, knoflook, gember en appelstroop.  Springrolls, met rijstvellen , taco’s, jalapeno, salsa, quinoa zijn voor mij ook onbekende woorden…..

Het is grappig om in dit verband even iets te vertellen over “vroeger”. Ik denk, dat de opmars van macaroni in Nederland begon in de jaren vijftig. Macaroni met ham en kaas was een absolute topper, onze huishoudster Miet kon dat geweldig lekker maken. Veel vrienden en vriendinnen wilden graag bij ons komen eten in die tijd.  Meer pasta’s waren er niet, spaghetti kwam er iets later bij, maar al die anderen zijn veel en veel later gekomen, en ik ken de namen niet. Wij aten eigenlijk altijd een AGV tje! Aardappelen, Groente, Vlees. De andijvie kookte een halfuur, evenals toen nog de hele bittere spruitjes. En vrijdag vis, alhoewel we niet katholiek waren. En altijd een toetje!!

Onlangs kwam kwam een vriendin heel enthousiast uit mijn WC. Wat heb je in je WC een mooi houten bord hangen met inspirerende tekst! Ik heb er een foto van gemaakt en zie hier!

Dit weekend las ik in de krant een heel verhaal over vriendschap:  “Vriendschap is een merkwaardige, vaak vanzelfsprekende en toch zeldzame verhouding tussen mensen die niet op bloedverwantschap, bezit contract of plicht berust” schrijft Beate Völker in haar nieuwe boek Vriendschap. Er is geen instantie die zegt dat je een vriend bent, geen huwelijk, geen contract met een baan erbij.

Als er een definitie moet komen kiest Völker voor die van de Duitse schrijver Kurt Tucholsky “vriendschap, dat is als een thuis”. “Een ziel in twee lichamen “zegt Aristoteles. Mij zeggen deze definities niet veel, maar ik weet ook absoluut niet hoe je het wel moet benoemen. In het krantenartikel wordt gesteld dat eenzaamheid in Nederland ons opbreekt en de krant vraagt zich af of de overheid niet moet ingrijpen!!! Nee, dit kan toch niet waar zijn? Hoe krijg je het verzonnen dat de overheid zou moeten ingrijpen omdat eenzaamheid ons schijnbaar “opbreekt”.  Er zijn ook in mijn omgeving ontzettend veel  lieve suggesties om oude mensen uit hun huis te lokken. Ik kan elke dag naar de wijkwinkel, voor kopjes koffie, yoga, bridge of muziek luisteren, ik veronderstel dat die wijkwinkels zwaar gesubsidieerd worden door de Gemeente. Dat is meer dan genoeg overheidsbetrokkenheid. Soms ga ik wel met een vrijwilligersclubje mee om iets spannends te doen. In Den Haag zijn er twee clubs waar ik aan mee doe: 4hetleven, en Bonjour. Beiden clubs organiseren uitjes en komen je thuis ophalen en brengen je aan het eind van de dag weer thuis. ( niet alles is  gratis, hoor!) dat vind ik vaak wel erg leuk.

Het is een feit, dat je veel vrienden en vriendinnen mist als je oud bent, en die zijn inderdaad “impossible to forget” Gelukkig heb ik nog wel  vrienden, vriendinnen over, een paar in de buurt, en ook verder weg in het land. Dat is heel fijn en gezellig. En ik ben, zoals ik vaak zeg : “Veel alleen, maar niet eenzaam” De titel van de autobiografie van Wilhelmina was  “Eenzaam, maar niet alleen” Dit is een doordenkertje!

Met weemoed las ik alle artikelen in de kranten, ik kan het niet beter zeggen dan alles wat ik heb gelezen en gezien. Gisterenavond keek ik ook weer naar de Slimste Mens, waar ze dit seizoen nog te zien zal zijn. Die hele serie is al maanden geleden opgenomen. Ik vind het verdrietig om naar haar te kijken, nu ze er niet meer is, maar het is ook wel mooi.

Hieronder volgen  twee columns van haar, lees het zorgvuldig en glimlach:

Gelukkig had niemand gezien dat ik zo had staan genieten van mijn diepe contact met de natuur
Ik zag een bijzondere vogel op straat die gewoon bleef zitten. Hij flapperde wat. Zou hij gewond zijn? Hij was zwart met rood en ik wilde al opzoeken welke vogel dit dan was. Dichterbij durfde ik niet goed te gaan, want dan zou hij natuurlijk wegvliegen en dan was mijn moment met de wilde natuur voorbij. Ik besloot van een afstandje te genieten en deze ervaring niet te verpesten door de behoefte aan kennis. Niet altijd alles willen weten, ook gewoon observeren en ‘zijn’.

Na enige tijd vloog het vogeltje stuiterend over straat weg. Het bleek de verpakking van een Mars-reep. Gegeneerd keek ik om mij heen. Gelukkig had niemand gezien dat ik zo had staan genieten van mijn diepe contact met de natuur. Aan de andere kant: wat jammer eigenlijk dat niemand het had gezien. Hoe mindful had ik mij opgesteld jegens iets schijnbaar onbelangrijks als een Mars-papiertje! Wat een verlichte vrouw!

Een boek in de papierbak gooien? Alleen na zonsondergang!
Het is taboe om boeken weg te gooien, want boeken waren ooit onze cultuur. Een boek in de oud papierbak gooien? Alleen na zonsondergang. Wij hebben wel eens een boek verbrand – met diep-geschokte reacties als gevolg.

Omdat boeken soms toch uit huishoudens moeten verdwijnen, verschijnen er steeds meer buurtbibliotheekjes/weggeefkasten met uit huis geplaatste boeken. Toen dit fenomeen opkwam, was ik vol lof. Wat heerlijk, een gratis boek uitzoeken en er zelf een paar achterlaten! Het was dus wel degelijk mogelijk om boeken te laten verdwijnen, en nog op een edele manier ook.

Inmiddels zijn er zo veel weggeefkasten dat er duidelijke kwaliteitsverschillen zichtbaar worden. Vaak geldt: hoe kleiner, hoe beter. Bij een kleine kast wordt namelijk nagedacht over wat erin staat. Er zijn helaas ook veel verregende triplex constructies waar boeken uit 1982 in staan met titels als Computers zien en begrijpen. Naar de stort ermee, fluister ik.

Met belangstelling heb ik een recent rapport gelezen  van het Cpb over de economische effecten van inkomende buitenlandse studenten. Enigszins tot mijn verbazing las ik in het persbericht dat de conclusie is dat buitenlandse studenten over het algemeen gedurende hun levensloop een gunstig effect hebben op de Nederlandse economie. Ik ben het hele rapport gaan lezen en ik heb een aantal opmerkingen naar aanleiding van die conclusie.

Buitenlandse studenten hebben pas een positief effect op de Nederlandse economie als ze na hun afstuderen in Nederland blijven, omdat ze dan belasting gaan betalen. Mijn vraag is: komen buitenlanders niet naar Nederland om een vacature te vervullen zonder in Nederland te studeren? En waarom kunnen Nederlanders die vacatures niet vervullen? Zijn dat dan allemaal extra banen? Of gaan ze dan bij de universiteit werken, die wordt bekostigd door de overheid? Internationale  studenten kosten veel geld.

Heel interessant is de vage opmerking dat het Cpb niet weet waar alle buitenlandse studenten wonen. Internationale studenten die langer dan vier maanden in Nederland gaan wonen zijn wettelijk verplicht zich in te schrijven in de gemeente van verblijf. Desondanks is zo’n 38% van de hbo EER studenten en 29% van de wo EER studenten niet geregistreerd. Op de universiteit staan ze wel ingeschreven. Is het niet ook vanwege die buitenlandse studenten dat er zo’n kamer tekort is in de studentensteden? Misschien is dat niet direct in economische cijfers te duiden, maar ik vind het merkwaardig dat het Cpb hier zo luchtig overheen loopt.

Willen wij wel zoveel buitenanders op de universiteiten? Willen wij wel dat er zoveel colleges in het Engels worden gegeven? Zijn er niet ook genoeg slimme mensen in Nederland? Ik schrik heel erg als ik dit opschrijf! Natuurlijk zijn we één Europa en het is machtig mooi en leuk en fijn dat ook wij overal in Europa kunnen studeren. Maar mijn vraag blijft: waarom moeten universiteiten groeien?

Mijn conclusie is, dat dit rapport te moeilijk is voor mij. Voor wie is dit rapport eigenlijk geschreven? Ja, ik weet dat het Ministerie van Onderwijs om het rapport heeft gevraagd, maar moet een “leek” het niet ook kunnen lezen? Ik kan niet begrijpen hoe het Cpb tot de conclusie kan komen dat buitenlandse studenten op de lange termijn een gunstig effect hebben op de Nederlandse economie en ik zou bijna durven zeggen dat ik het niet eens ben met die conclusie, maar dat is wel heel pretentieus van mij. Ze kosten per persoon 30.000 euro ( zie het onleesbare staatje hierboven) Alle universiteiten moeten zich rot werken om al die buitenlanders te accommoderen en heel veel colleges in het Engels geven . Er zijn veel te weinig mogelijkheden om alle buitenlanders te huisvesten. Ik zou wel eens willen weten hoeveel een universiteit zou besparen als er geen buitenlandse studenten zouden zijn. Ik heb geworsteld met deze blog. En mijn beperkte kennis van plaatjes invoegen is weer overduidelijk.

Een heel ander onderwerp zat in mijn hoofd, maar onverwacht werd ik  recent drie keer geconfronteerd  met Rusland.

Laat ik proberen het netjes en logisch te vertellen:

1 Ik was bezig met opruimen van mijn papieren. Onverwacht trof ik  bijgevoegd stukje aan.

Ik heb dit geschreven toen ik ongeveer  14 jaar was, dus rond 1951. Ik schreef het omdat ik waarschijnlijk een spreekbeurt  over Finland moest houden. Verder in het verhaal gaat het natuurlijk over de vele mooie meren en de Eskimo’s, (oeps, ik heb begrepen dat je dat niet meer mag zeggen, tegenwoordig moet je, geloof ik, Inuit zeggen.) Maar goed het stukje over die grenzen met  Rusland is buitengewoon  interessant, en helaas verassend actueel. Ik hoop dat een ieder dit stukje kan vergroten en lezen.

2. Op  mijn verjaardag kreeg ik een boek, Lazar, geschreven door Nelio Biederman. Ik heb het net uit. Het gaat over een vooraanstaande adellijke familie in Hongarije die op een groot landgoed wonen en verstrikt raken in de Tweede  Wereldoorlog. Zij raken alles kwijt. Dan komt de bevrijding. Hongarije wordt bevrijd door de Russen. Maar dat is toch  helemaal niet een” bevrijding” en zij raken onder het Russisch bewind nog veel meer kwijt.

3. Vorige week had ik een gesprek met een vriendin. Zij vertelde mij over haar vakantie op het eiland Bornholm in Denemarken. Zij sprak met veel eilandbewoners en zij vertelde dat het opvallend is dat de bevolking op dat eiland zich absoluut niet safe voelt. Ze zijn zeer bezorgd over de oorlog in Oekraïne en de intenties van Poetin om buurlanden binnen te vallen. Mijn vriendin zag in het Kunstmuseum een beklemmend mooi schilderij voorstellend  de “bevrijding” na het einde van de Tweede Wereldoorlog in Gudhjem. Ook dit eiland werd bevrijd door de Russen.

Peter Haagensen

Het schilderij spreekt boekdelen. Dan zag de bevrijding in Nederland er wel anders uit!

Mijn vriendin had in het museum een foto gemaakt van het schilderij. Om het in mijn blog te reproduceren wilde ik een betere versie. Maar op internet is dit schilderij nergens te vinden. Wel vond ik een zin: “sommige resultaten zijn mogelijk verwijderd op grond van Europese wetgeving inzake gegevensbescherming”. Het is dus kennelijk niet toegestaan om een afbeelding van dit schilderij op Google te zetten.

Nu moet ik  aan bovenstaand verhaal natuurlijk een conclusie verbinden, maar dat doe ik niet.

]]> https://nicolinevandenbroek.eu/2026/09/21/rusland/feed/ 1 https://nicolinevandenbroek.eu/2026/09/05/nostalgie/ https://nicolinevandenbroek.eu/2026/09/05/nostalgie/#comments Sat, 05 Sep 2026 09:34:04 +0000 https://nicolinevandenbroek.eu/?p=1747 Continue Reading →]]> Nostalgie vind ik een mooi woord. Laat ik eerst maar dat woord “ontleden” zoals leerlingen het doen op het Gymnasium:

nostos is terugkeer naar huis

algos is pijn, leed of verlangen

Ik heb nooit latijn gehad, hoor!

In Van Dale,(het woordenboek in mijn boekenkast) staat : “het idealiserend terug verlangen naar iets wat geweest is.”

ChatGPT zegt: ” nostalgie is dat je met een warm, soms een beetje verdrietig gevoel terug denkt aan vroeger”

Verder hoef ik geen AI meer te gebruiken. Ik kan het zelf wel  vertellen.

Veel mensen om mij heen zijn aan het opruimen in hun huis, dan komen herinneringen, soms onverwacht,  intens naar je toe. Ik heb zelf ervaren dat ik eigenlijk niet meer dan twee uur per dag kan opruimen. Het verleden wordt dan te sterk in mijn hersenen. Ik moet weer naar het heden en de toekomst. Nostalgie gaat natuurlijk over meer dan alleen maar papieren opruimen. Heel sterk is een nostalgisch gevoel bij een geur. Volgens mij heb ik daar al een keer over geschreven, maar ik kan het niet terug vinden. De geur van oud hout op de zolder van mijn grootouders in Haren zal mij altijd bijblijven. Ik herkende die geur een keer heel onverwacht in een kamertje in het gebouw van de Eerste Kamer, wham. Ook mijn gedoe met hele oude vinyl grammofoonplaten is opmerkelijk. Ik speel ze zelden af, maar ik adoreer die doos met platen. Toen ik “jong” was  heb ik uitbundig op die muziek gedanst. Ook mijn oude schoolagenda’s, volgeplakt met foto’s van filmsterren zijn wel onwijs leuk om weer te bekijken. Ik ben heel blij, dat het Rijksarchief heeft toegezegd dat ze mijn hele archief willen hebben als ik er niet meer ben (of ze dat dan nog doen, weet ik natuurlijk niet zeker!!) Hoeveel zintuigen heb ik nu behandeld? Zien, Ruiken, Horen. Voelen en Proeven zijn voor mij wat vaag. Maar ongetwijfeld zijn er veel mensen die daar wel nostalgische gevoelens bij hebben. Vroeger werd nostalgie beschouwd als een psychiatrische ziekte, het moest ten alle tijden vermeden worden, om te mijmeren over vroeger, vandaar het Latijnse woord “algos” ,pijn.  Pas aan het begin van de 20ste eeuw werd nostalgie steeds meer gezien als een natuurlijke emotie, eerst nog als sentimenteel een beetje overdreven. Nu is het dus een warm, soms een beetje verdrietig gevoel! Het begint ongeveer bij je 45ste, volgens mijn bronnen!! Dan wil je ook graag nog een keertje gaan kijken bij het huis waar je opgroeide of wil je toch nog een keer die ouderwetse wentelteefjes maken. Als oudje moet je voorzichtig zijn met eindeloze verhalen aan mensen om je heen te vertellen over “vroeger” maar soms is het ook wel heel grappig.

Dat ik  deze blog vandaag schrijf aan mijn volgers heeft natuurlijk een reden: een aantal volgers kreeg gisteren een blog die “zomer ” heet. Het was absoluut niet de bedoeling dat die blog verstuurd zou worden. Die blog moet je gewoon weggooien. Gelukkig begreep ik dat die blog ook niet kon worden open gemaakt. Het was een soort kladblokje voor mij om te oefenen met het inplakken* van foto’s. Sinds kort is Dirk op mijn weg gekomen. Hij helpt mij geweldig om af en toe wat technische problemen op te lossen. Hij is heel wijs en begrijpt dat ik wat traag nieuwe technische snufjes onder de knie krijg, pfff, dat is echt zo stom.  De lieve mevrouw die mij vroeger hielp is super happy op Bali en kan dus niet meer langs komen bij mij.

• inplakken is een woord voor fotoalbums, heel ouderwets!!!

Maar, zeg nu eens eerlijk,  wie heeft er de laatste twee maanden niet geklaagd over het weer? Een enkeling? waaronder ik natuurlijk, haha! maar dat is waar. Ik heb alle, maar dan ook alle deuren, ramen, vaak ook gordijnen, potdicht gehouden gedurende de warme dagen en het huis is echt heerlijk koel gebleven. Misschien is het toch niet helemaal waar. Ik vind het wel heel zielig voor de plantjes en de bloemen in de tuin, die bruin, verdord en slap naar beneden hangen. Ik kijk er maar niet naar. Ik heb besloten dat ik te oud ben om te gaan sproeien. Een paar jaar geleden deed ik dat nog met veel overtuiging. Het is interessant dat er veel dingen zijn, die niet meer zo goed gaan. Ik speel piano, maar heb nu een probleem met de blaadjes omslaan en….. niemand mag mij horen spelen!! Ik rammel gewoon een beetje op de piano en ik vind dat erg leuk.

Nog even terug over dat weer. Het is een hele goede manier om een gesprek te beginnen met een onbekende. 60% van de Britten zegt dat het weer hun favoriete onderwerp is voor small talk, “Lovely weather, isn’t it? “. In Nederland is dat 42%. “Wat een kutweer”. De laatste maanden met de warmte belden veel mensen mij om te vragen of ik wel genoeg dronk (water dan!) De overheid had gezegd dat iedereen vooral op de ouderen moest letten! Ja, ik dronk genoeg, maar niet alleen water. Ik ben naast bier tegenwoordig ook dol op prosecco. Ook de eclips mocht op veel aandacht en small talk rekenen. Mijn dochter ging, met twee lashelmen in haar rugzak (geen brilletje kunnen bemachtigen), naar het strand, ze was de held van de avond, iedereen wilde haar las helm even lenen. Helaas lukte het de NPO absoluut niet om er ook voor de thuisblijvers een spannende avond van te maken. Het was een uitzending over een gebeurtenis in plaats van een “televisie gebeurtenis”  zodat het donker werd en stil. Wij beleefden het life in 1999 in Straatburg, spannend en echt indrukwekkend .

Deze week overleed een oude vriend van de familie, zijn ouders en mijn ouders waren hele grote vrienden, hij was een clubgenoot van mijn broer in Delft, hij was een tijdje heel bevriend met mijn zusje en de laatste jaren kwam hij af en toe bij mij en we Whatsappten met elkaar, hij werd 94. Waarom ik dat hier vermeld is, omdat hij de laatste persoon is die ik ken en die mij vanaf mijn geboorte heeft gekend. Het is voor iedereen (nee, alleen voor hele oude mensen) een interessante exercitie om eens na te gaan hoeveel mensen er zijn die jou vanaf je geboorte kennen.

Het Centraal bureau voor de Statistiek is  heerlijk om in te grasduinen. Naar aanleiding van een onlangs beluisterde lezing verdiepte ik mij in het hoofdstuk immigratie. Ik begin met cijfers: het gaat in deze blog over het migratiesaldo, immigratie minus emigratie. Een immigrant is iemand die vanuit het buitenland naar Nederland is gekomen, en die hier bij een gemeente staat ingeschreven en een emigrant is iemand die is vertrokken naar een ander land!

 dan blijkt dat  in

 2025  het migratiesaldo 295.000 personen is , dat kan je vergelijken met het aantal inwoners van een stad als Deventer,  ook in 

2024 vestigden zich meer mensen in Nederland dan er vertrokken,108 duizend mensen te vergelijken met een stad als Alkmaar.  

2023  137.000 te vergelijken met een stad als Zwolle.

2022  224.000 personen erbij ,te vergelijken met een stad als Groningen.

Van 2003 tot en met 2007 was het migratiesaldo andersom: er waren minder immigranten dan emigranten. Daarna is het altijd positief geweest.

Ik word helemaal gek van al deze cijfertjes, er is nog veel meer over te vertellen. Heel interessant is natuurlijk wat deze immigranten hier allemaal in vredesnaam komen doen. Ik laat dat nu maar even liggen, anders wordt het teveel. Mijn punt is dat al die buitenlanders ook een huis willen hebben en een beroep doen op de gezondheidszorg en over de Nederlandse wegen rijden. We hebben dus een flinke aanwas van buitenlanders in ons land, best leuk en fijn en waarschijnlijk zeer nuttig. Toch ben ik bezorgd dat we al die gasten organisatorisch op een goed moment niet goed meer aan kunnen. En ik ben zeker ook bezorgd dat, als deze immigranten in Nederland blijven, onze sociale voorzieningen uiteindelijk eens door hun hoeven zakken.

Ik heb nog een ander grappige toevoeging aan dit volstrekt onsamenhangende relaas: ik las vorige week in de krant dat er in Den Haag op dit moment 520 Internationale Organisaties actief zijn, het hoogste aantal ooit gemeten. In 2005 ging het “nog maar” over 167 organisaties. Zij geven Den Haag een enorme economische boost. Bij die organisaties werken 20.000 mensen en indirect komen daar nog eens 25.000 banen bij ( juristen, koks, hotelpersoneel, taxichauffeurs). Ik heb daar zelf eigenlijk ook profijt van! Ik ben een “hospita” voor een Egyptische mevrouw!!! Zorgt het voor meer problemen op de woningmarkt? Ik weet het niet.

Een blog zonder conclusies en aanbevelingen, zomaar voor mijn plezier geschreven.

*Voor alle duidelijkheid 13 % is asielmigrant.  Asielzoekers tellen als immigrant als ze een (tijdelijke) verblijfsvergunning hebben, of als ze langer dan een half jaar in een asielzoekerscentrum wonen en zich hebben ingeschreven.

Even een niet serieus tussendoortje over twee urgente, voor sommige onbelangrijke, onderwerpen.

Gisteren las ik in de New Yorker een heel uitgebreid verhaal over Infantino, de Zwitserse baas van de FIFA. Ik vond het een diep schokkend verhaal. Wat een walgelijke club is die FIFA. Ik begrijp nu mensen die principieel niet naar de wereld kampioenschappen voetbal kijken. Elf jaar geleden zijn 40 FIFA officials schuldig bevonden aan fraude en de vorige President Blatter moest ook weg. Infantino volgde hem op. Hij was de secretaris van het bestuur, nauwgezet, hardwerkend, een goede organisator. Eenmaal President was zijn credo “MORE” , meer geld, meer wedstrijden, meer mensen in dienst. Er werken nu meer dan 1000 mensen bij de FIFA, die allemaal riante salarissen krijgen. Er waren vroeger 9 commissies die over het een en ander vergaderen binnen de FIFA. Nu zijn dat er 35. Zij vergaderen regelmatig over de hele wereld, meestal in extreem luxe resorts! Voor deze wereldkampioenschappen zijn er nog eens 1000 mensen extra ingeschakeld. Maar dan voor mij bijna het belangrijkste: Waarom zijn die kaartjes zo verrekte duur? In Qatar was het duurste kaartje voor de finale 1600 dollar, ook al absurd. In April kocht je een kaartje voor deze finale voor 10,990 dollar, een maand later was dat kaartje drie maal zo duur, bijna 33,000 dollar. FIFA denkt dat het twee en een half biljoen dollar verdiend aan deze spelen. Ik dacht dat juist voetbal een sport is voor iedereen, ook voor “de gewone man”, maar die kunnen dus niet naar deze spelen, en gaan dan maar op straat hossen, ook leuk. FIFA is een “non profit organisation” notabene!  Waar dat geld naar toe gaat maakt de New Yorker ook niet duidelijk helaas. 20% delen zij volgens volstrekt onduidelijke normen uit aan de voetbalbonden in de diverse landen. Wat gebeurt er met die 80%???? Onder Infantino zijn de fondsen van de FIFA verachtvoudigd. In Nederland hebben we de organisatie: Follow the money. Die zal wel te klein zijn om dit wereldwijde gedrocht door te lichten, maar het zou wel fijn zijn als er ergens zinnige mensen zijn die deze organisatie eens gaan doorlichten. Kijk ik dan naar voetbal? Een enkele keer heel even, om bij te blijven, zo’n twee minuutjes. Meestal wordt er dan gescoord! En als hier iemand in mijn huis is die kijkt, dan kijk ik ook wel even mee.

 Dan een ander zeer schrijnende mededeling deze week: Volgens een zeer recent advies van de Gezondheidsraad is zelfs 1 biertje per dag slecht voor je gezondheid! Daar krijg je kanker van. Oh my goodness, houd toch op.  Mijn grootvader werd heel oud en had altijd in zijn bureau een fles whisky, waar hij ’s avonds een beetje stiekem uit dronk. Het kan toch niet waar zijn, dat zelfs mijn biertjes die ik dagelijks drink slecht zijn voor zo’n oud mens?

Natuurlijk realiseer ik mij, dat er tegenwoordig erg veel gedronken wordt door steeds meer jongeren en dat die jongeren ook steeds jonger worden. Een hele heftige waarschuwing is zeer terecht en heel erg noodzakelijk. Maar zet er dan een voetnoot bij, dat dit niet geldt voor mensen boven de ….. tja wat zal ik nu invullen….. geen idee…..